DroomBaanHotel

All the juice

All the juice

Sinds vorige week weet ik het, in een Engelstalige presentatie stelde ik me voor: I’m the dreamjob-guy. Klinkt best lekker, ik houd m erin.
Ik krijg een steeds duidelijker beeld van het concept ‘droombaan’. Want de term grijpt om zich heen, maar waar staat het nou echt voor?
Wat is een droombaan? Wat is jouw droombaan?

Droombaan

De korte uitleg: je droombaan heb je als je goed betaald het werk kan doen wat je zelfs zou doen als je er geen geld voor kreeg. Eenvoudig toch? Werk waarvan je energie krijgt, de lichtjes in je ogen, etc. Maar de iets langere uitleg die mij de laatste tijd bezig houdt gaat verder.

Je droombaan is het doen van het werk, waarin alle facetten van jouw persoonlijkheid echt tot uiting komen. Ook die delen die wat minder voor de hand liggen of die wat minder sociaal wenselijk of geaccepteerd zijn. En dan wordt het uitdagender, maar komt het ook dichter bij de optimale bijdrage die jij aan de wereld te leveren hebt.
Dat vraagt moed, doorzettingsvermogen en oprechte zelfreflectie.

Mijn eigen droombaan

Zo ontdekte ik onlangs het volgende over mijn eigen droombaan: Met TalentFirst verzorgen wij leiderschaps- en talentenprogramma’s, waarbij we grote groepen medewerkers van bedrijven helpen bij het verwerven van zelfinzicht en de vertaling ervan naar hun werk. Prachtige programma’s, voor mooie mensen, daar niet van. Maar als ik terugkijk op de afgelopen jaren, realiseer ik me dat de hoogtepunten van mijn werk niet bestonden:

  • uit het inhoudelijk invullen van die programma’s.
  • of uit het uitvoerende werk in die programma’s (hoewel dat heel leuk was).
  • en zelfs niet uit het klantcontact en het binnenhalen van de opdrachten.

Mooiste momenten

Nee, de mooiste momenten beleefde ik in de zijlijn van die programma’s:

Toen Telfort ons vroeg om alle 600 medewerkers een talententraject te laten doorlopen, kreeg ik het idee om een aparte locatie voor het programma te realiseren. Ik vond een leegstand ABN kantoor naast het Telfort kantoor en verbouwde dat tot het TalentenFort. Dat vond ik echt een kick!

Rabobank vroeg ons om groepen van 60 managers voor 2 jaar te begeleiden en ik bedacht dat het slim zou zijn daar een aparte locatie voor te vinden. Samen met collega Monique vond ik de Talentenbakkerij in Amersfoort, waar we onze tweede TalentFirst locatie realiseerde. Kicken!

Twee jaar geleden beschreef ik het DroomBaanHotel in het boek ‘Marijn Is Klaar Met Werken’. Deze zomer kreeg ik de ingeving hoe dat ook echt te financieren en te realiseren. Een paar weken geleden openden we de deuren van dit unieke plekje, midden in de Jordaan. Weer zo’n kick!

Tastbaar Creëren

Blijkbaar is dat tastbaar creëren, bijvoorbeeld in de vorm van de panden zoals hierboven beschreven, één aspect wat voor mij hoort bij mijn droombaan. Het hoort bij mij, het gaat vanzelf en als ik er op terug kijk, zijn het echte hoogtepunten in de afgelopen jaren. Ik heb iets met locaties en panden, blijkbaar.
Als ik dit deel van mijn ideaalplaatje zou ontkennen en/of niet serieus zou nemen, zou ik mezelf te kort doen. Maar ook de wereld om me heen, want met dat aspect erbij kan ik nog veel meer voor anderen betekenen. Het is onderdeel van mijn kadootje voor de wereld.

Ik realiseer me dat er een diepere laag in het concept ‘droombaan’ is. Een laag die verder gaat dan dat je er energie van krijgt, je talenten in kwijt kunt en het net als werk voelt. Als je echt je droombaan wilt realiseren, durf jezelf dan in de spiegel te kijken en te onderzoeken waar jouw verhaal afwijkt van het sociaal wenselijke, het voor de hand liggende. Durf te onderzoeken hoe je echt jouw unieke bijdrage kunt leveren aan de mensen om je heen, op basis van alle aspecten van jouw persoon.

Want, neem het aan van the Dreamjob-guy: That’s where all the juice is!

Een totaal ander leven, na 10 dagen in het DroomBaanHotel

Een totaal ander leven, na 10 dagen in het DroomBaanHotel

“De meeste dromen zijn bedrog, behalve die waar je werk van maakt.” Dat is één van mijn favoriete one-liners. Maar hoe krachtig is het, als dit zinnetje ook echt werkelijkheid wordt!? Daarom is het DroomBaanHotel, waar we vanaf 1 februari 10-daagse Droombaanreizen organiseren, voor mij een van mijn stoutste dromen die werkelijkheid wordt!

Van droom naar werkelijkheid

De afgelopen maanden ben ik heel hard bezig geweest om het DroomBaanHotel werkelijkheid te maken. De perfecte plek om gedurende een substantiële periode weg te zijn van je huidige leven. Om in tot rust en in actie te komen om je werk en leven de wending te geven die je wenst. Midden in de Jordaan, bestaand uit twee fantastische suites van 70 m2, Voorzien van alle gemakken om je in thuis te voelen. Dus om te dromen en in actie te komen. De perfecte plek voor de DroomBaanReis: het beste wat we in tien jaar TalentFirst hebben ontwikkeld.

DroomBaanHotel

Vanaf vandaag bieden we 20 mensen de mogelijkheid om als eerste de DroomBaanReis te ervaren. Een uniek arrangement van inspiratie, actie, reflectie en transformatie. Tien dagen onderdompelen in de inspirerende Jordaan. Natuurlijk onder bezielende begeleiding van een van de TalentFirst droombaancoaches. Je leven zal nooit meer hetzelfde zijn, na een verblijf in het DroomBaanHotel!

Lees alles over de DroomBaanReis in het DroomBaanHotel (en reserveer!)

Esther Jacobs interviewde me voor ‘Wat is jouw droom?’

Esther Jacobs interviewde me voor ‘Wat is jouw droom?’

Sinds we een paar jaar geleden samen op een podium stonden bij CapGemini, kruisen Esther Jacobs‘ en mijn wegen elkaar herhaaldelijk. En dat is altijd inspirerend.
Zo gaf het interview (lees het hieronder) wat ze met me afnam, voor haar boek ‘Wat is jouw droom?’, mij de impuls voor actie voor mijn droomproject: het DroomBaanHotel.

Het interview is leuk geworden, tussen een heleboel andere leuke en inspirerende levensverhalen. Hieronder mijn stuk, met daaronder een link naar een pdf van het eerste hoofdstuk. En naar de bestelpagina voor het hele boek van Esther.

Huub (42) zegde zijn baan op om een eigen bedrijf te beginnen. Hij werd ‘droombaangoeroe’ en helpt nu anderen hun droombaan te vinden.

“Ik werkte bij Randstad. Toen ze daar mijn droombaan niet hadden, heb ik hem een aantal keer zelf gecreëerd! Uiteindelijk moet je het toch zelf doen.
De eerste keer werd ik account manager new business in Amsterdam. Ik merkte dat alle uitzendbureaus in dezelfde vijver visten en zich op dezelfde klanten stortten. Ik dacht: als we nu eens vooruit denken en juist bedrijven benaderen die zich in Amsterdam willen gaan vestigen, dan onderscheiden we ons, hebben een duidelijke meerwaarde en hebben eigenlijk geen concurrentie. Ik maakte een strak plan, Randstad kon er niet omheen. Het idee werd dus goed ontvangen en ik kreeg de functie die ik zelf had bedacht.

De tweede keer zat ons kantoor op de Dam midden in het centrum van Amsterdam. Ik merkte dat we eigenlijk weinig deden voor de winkels om ons heen. Tijdens een interview met AT5 bedacht ik impulsief dat we daar iets aan moesten doen en onthulde ik een plan daarvoor. Ik vroeg de mensen van AT5 om als titel onder mijn naam “Randstad Retail” neer te zetten. Die divisie van Randstad bestond helemaal niet! In de hiërarchie naar beneden toe werd de actie goed ontvangen, maar naar boven toe was het hele bedrijf in rep en roer. Gelukkig had ik van tevoren even bij mijn directe baas gecheckt en die vond het wel een goed idee, dus dekte hij me. ‘Zolang je maar resultaten boekt is het voor mij OK’ zei hij letterlijk. Randstad Retail was al op TV, bestond dus eigenlijk al, kortom ze konden er niet meer omheen. Met zoveel publiciteit moesten er wel iets gebeuren en mocht ik uiteindelijk met het plan aan de slag.


Weer een tijd later zou mijn vriendin naar Rome verhuizen. Ik wilde natuurlijk graag met haar mee. Randstad bleek wel in Noord-Italië een kantoor te hebben, maar niet in Rome. Ik dacht: “waarom eigenlijk niet in Rome?” en schreef een business plan voor ‘Randstad Rome’. Ik ging op eigen houtje een week naar Rome, huurde een scooter en reed bij alle concurrenten langs om een offerte te vragen voor een denkbeeldig bedrijf dat zich in Rome zou vestigen. Zo bracht ik de hele markt in kaart. Dat plan legde ik voor aan mijn baas. Wat meespeelde in de beslissing om mij Randstad Rome op te laten zetten waren twee dingen: Ik was er al geweest, had het onderzoek al gedaan: ik had initiatief getoond en laten zien dat er een markt lag voor Randstad. Een ten tweede had ik al ontslag genomen om met mijn vriendin mee naar Rome te verhuizen. Ik had dus niets te verliezen en was niet afhankelijk van Randstad. Bij wijze van spreken zou ik het plan ook zelf kunnen uitvoeren of bij een concurrent voorleggen. Al die factoren speelden denk ik mee.


Uiteindelijk heeft het avontuur in Rome niet lang geduurd. Mijn kantoor viel onder Randstad Italië en ik had constant discussies met mijn Italiaanse baas. Ik wilde met een groot PR offensief de nieuwe vestiging in de markt zetten. Hij had meer een klein winkeltje in gedachten. Uiteindelijk kwamen we er niet uit.

Na een aantal jaar bij uitzendbureaus kwam ik tot de conclusie dat de branche van werving en selectie vooral is gericht op de bedrijven die mensen nodig hebben. Die organisaties zijn het uitgangspunt, niet de werkzoekenden. De bedrijven betalen de werving, dus zij hebben het voor het zeggen.

Ik besloot een ‘omgekeerd’ wervingsbureau op te zetten. We werkten vanuit de klant, de werkzoekende. De mens was leidend, niet het bedrijf. Wij zochten uit wat de werkzoekende wilde en vonden een passende baan. Uiteindelijk ontvingen we dan ook nog de bemiddelingsfee van het bedrijf, maar we gaven de helft weer aan de klant als opleidingsbudget. Het was een vernieuwend concept en het liep goed.

Ik moet zeggen dat ik wel enigszins naïef in het ondernemerschap was gestapt. Het was hoogconjunctuur: de economie draaide als een tierelier. Iedereen was op zoek naar mensen en er werd enorm veel geld betaald voor de bemiddeling. Ik nam al snel een aantal mensen aan en bood ze een hoog salaris, een auto, een laptop etc. Zolang het goed ging was dat geen probleem, maar in 2001, na 9/11 zakte de markt in. Het was een enorme uitdaging: de hele wervings- en selectiemarkt stortte in. Mijn bedrijf met hoge kosten werd een financieel drama. Ik bleek geen goede manager te zijn. Ik was op van de stress en werd een soort tiran op de werkvloer. Toen we bijna failliet gingen, heb ik met pijn in het hart afscheid moeten nemen van mijn medewerkers. Ik bleef achter met een halve ton euro schuld.

Daar kwam nog bij dat in dat zelfde jaar ook ons eerste kind werd geboren en mijn vrouw borstkanker bleek te hebben. Gelukkig is alles weer goed gekomen, maar je kunt je voorstellen hoe onzeker, chaotisch en moeilijk die tijd was…

Die schuld drukte enorm op me. Van een goede vriend kreeg ik de tip om regelingen te treffen met mijn schuldeisers. Ik wist helemaal niet dat dat kon, maar veel bedrijven kiezen in zo’n situatie liever voor een klein bedrag ineens, dan een onzeker groter bedrag (met het risico dat degene die ze moet betalen failliet gaat en ze dus helemaal niets krijgen), in de toekomst. Voor een trainingsbureau mocht ik mijn schuld afbetalen door trainingen te verzorgen. Zo heb ik een groot deel van mijn schuld weggewerkt.In die periode ontstond een nieuw idee. Ik wilde trainingen gaan verzorgen voor werkzoekenden, en ze daar zelf voor laten betalen. Zo was ik niet afhankelijk van de grote bedrijven en kon ik me nog beter op de klant richten. Ik besloot dit keer geen mensen in dienst te nemen. Dat was minder risico en bovendien was ik geen goede manager gebleken. Bij TalentFirst werken we alleen met free-lancers, die zich helemaal verbinden aan het concept en de trainingen die we geven. Het is heel leuk dat iedereen zijn eigen verantwoording heeft, flexibel zijn tijd in kan delen, zijn eigen klanten heeft en dat we toch gezamenlijk een filosofie, methode en ruimte delen.

Eigenlijk ben ik dankbaar dat het zo is gegaan. Als de crisis een jaar later was gekomen, was het heel anders gelopen. Dan had ik nog meer mensen in dienst gehad, nog meer kosten gemaakt en was de financiële ramp nog groter geweest. Dan had ik het waarschijnlijk niet gered als de crisis uiteindelijk had toegeslagen. Het klinkt raar, maar zo’n crisis is goed voor ondernemers. Je moet dan goed naar je kosten kijken. Als de economie goed draait is de druk minder groot. Crisis is een kans. Je moet goed kijken naar je kosten en je toegevoegde waarde. Als je makkelijk geld verdient, dan let je daar niet zo op en dan word je log en lui.

Wat ik heb geleerd is dat je zoveel mogelijk actie moet ondernemen. Je moet zoveel mogelijk zaaien en alle omstandigheden creëren en optimaliseren die je kunt beïnvloeden. Daarna moet je het loslaten en aan het universum overlaten of het lukt. Je moet je er niet persoonlijk aan verbinden. Dus: zelfs als je er alles aan hebt gedaan, lukt het niet altijd. Maar als je er niet alles aan hebt gedaan, dan kan je jezelf dat nooit verwijten.”

De Wet van Sinterklaas

De Wet van Sinterklaas

Regelmatig heb ik een niet te stuiten drang om een nieuwe droom te realiseren. Wat daar dan ook voor nodig is en wat daar dan ook voor moet wijken. Ik vind het echt een kick als het lukt! En dat gebeurde al een aantal keren in mijn leven, waardoor ik de succesformule steeds beter begrijp. Het blijkt verrassend simpel.

Dromen realiseren

Een paar jaar terug droomde ik van een 350 m² pand, waar wonen en werken te combineren zouden zijn, liefst betaalbaar, midden in de Jordaan, uiteraard met een buiten erbij. Mensen om me heen lachten schamper en zeiden: ’Dat willen we allemaal wel’. Vastberaden en doelgericht ging ik aan de slag. Alles moest ervoor wijken en dagelijks ondernam ik diverse acties. Ik deelde mijn droom en mijn acties op een blog. Het duurde niet lang voordat ons huidige pand aan de Amsterdamse Bloemgracht zich aandiende, nadat de eigenaar mijn blog had gelezen.

Vorig jaar rond deze tijd droomde ik van een groot charity-event waar duizend mensen allen € 100 aan een goed doel zouden schenken. Met behulp van een blog over mijn droom vond ik vele mensen die me wilden helpen en samen realiseerden wij binnen vijftig dagen ’De Dag van de Overvloed’. In januari had ik een andere droom, waar alles voor moest wijken. Ik besloot nu echt mijn overtollige kilo’s aan te pakken. Op mijn blog deelde ik mijn wens en wat ik er allemaal voor wilde doen en laten. En doordat veel mensen dat lazen en mij scherp hielden, lukte het me om in 90 dagen 14 kilo af te vallen.

Wet van Sinterklaas

De succesformule is simpel: voel je droom en ga er met zo veel mogelijk actie, vastberaden achteraan. Benut vervolgens de Wet van Sinterklaas*): als je vertelt wat je wilt, dan krijg je het vaak ook! Deel met zo veel mogelijk mensen wat je wilt en nodig hebt, zodat zij je erbij kunnen helpen!
Inmiddels droom ik alweer verder. Nu over: het DroomBaanHotel! Ik fantaseer over een plek waar mensen met een carrièrevraagstuk een meerdaags en intensief coachingstraject kunnen volgen (de zogenaamde DroomBaanReis), precies zoals ik het in het boek ’Marijn Is Klaar Met Werken’ heb beschreven. En die plek gaat er komen. Zeker weten. Want resoluut steven ik af op 1 december, de dag waarop het ideale DroomBaanHotelpand van ons kan worden. Als ik er tenminste in slaag voor die tijd 20 visionairs te vinden die net als ik in het plan geloven, en in ruil voor o.a. het gebruik van het hotel, mij tijdelijk een bedrag van € 25.000 lenen**).

*) De Wet van Sinterklaas werd bedacht door Rob den Best: ‘Als je niet duidelijk vraagt wat je wilt, krijg je meestal iets anders’
**) Meer info over het DroomBaanHotel en participeren via deze link.