Geen categorie

ATW: Dag 21 – The Sky is the limit

ATW: Dag 21 – The Sky is the limit

“Geniet nog maar even lekker!”, werd me de laatste twee dagen diverse malen door mensen toegefluisterd. Een goed idee! Genieten in de Bay area bestaat voor mij uit lekker onderdompelen in het lokale leven. In mijn tuin van ‘mijn’ appartement bij Golden Gate Park en in de straten van de wijk Marina met koffiewinkeltjes, eettentjes, yogastudio’s, speciaalzaken, etc. Dit is het echte San Francisco! Ik parkeer de cabrio en gooi de parkeermeter vol voor 2,5 uur. Cruisen!

Wifi

In Noah’s Bagels op Chestnut street, kom ik per toeval terecht op het Wifi netwerk van naastgelegen appartementen. Ik besluit een onderzoekje te doen naar het aanbod in de buurt, want de wijk Marina is de perfecte uitvalsbasis voor een DroomBaanReis! In de Apple store ontdek ik online dat er genoeg aanbod is hier! Ik gooi een visje uit, bij een appartement in de buurt, van Shannon.

Op mijn skates zwier ik door Chrissy park, langs het strand tussen haven en Golden Gate brug. De America World Cup zeilen wordt hier volgende week gehouden. Dat moet spectaculair worden, oordelend op de voorbereidingen. Iedereen trekt dit mistvrije weekend naar buiten, zo lijkt het. Het park is vol met BBQ’s, sporters en gezinnen. Niet de minste BBQ’s. Ik kom er een tegen die net zo groot is als de Hummer die er naast staat!

DroomBaanReiziger

Time flies, want als ik na het skaten nog een Acai smoothie neem, heb ik een parkeerboete. Met plezier draag ik een steentje bij aan deze mooie stad. Ik heb een afspraak gemaakt met Shannon, die haar appartement online aanbiedt op Scott street. Het blijkt perfect geschikt te zijn voor een DroomBaanReiziger, met een tuin, een keuken, een werkkamer en een atelier. Mooi, dat is dan geregeld! Op zoek naar de eerste DroomBaanReis-klant die het avontuur wil beleven in San Francisco!!

Ik rijd de stad uit, met een zo groot mogelijke boog. Stijl omhoog, stijl omlaag over de heuvels van de stad met spectaculaire uitzichten. Ik passeer nog meer hele leuke buurten, maar besluit door te rijden. Ik wil de oceaan nog even gedag zeggen.

Zuidelijk van de stad rijd ik de Great American Highway op, langs de kust. De zee is overal druk, met surfers op de golven en gezinnen op het strand. In Pacifica doe ik een dutje en scoor ik een hamburger, voordat ik via Half Moon Bay weer terug rijd naar San Jose. Santa Cruz laat ik rechts liggen, het is te druk op de weg om dat nog even aan te tikken.
Bij Willem en Meike genieten we van de grootste barbeque-steak die je ooit hebt gezien, en van goeie familiaire gesprekken.

De volgende ochtend zet ik de wekker toch weer om 7 uur om te gaan hardlopen. Willem is ook al wakker, die gaat lekker fietsen, wat zijn andere passie is (naast l.e.d. lampen). Ik spring in mijn zwembroek in de cabrio en pak de long en winding road, die me in 3 kwartier naar Santa Cruz voert. Het is nog rustig, dat zal later anders zijn, op deze prachtige zomerzondag.

Santa Cruz

In Santa Cruz blijkt de zeemist volledig te hebben neergestreken. De slapende stad is in het grauw gehuld. ‘It’s our national airconditioning’, vertelt een local me, als ik mijn auto parkeer voor Jack O’Neil’s Surf Shop, een historische plek.

De mist trekt tijdens mijn barefoot-running over het strand gelukkig op. Maar de boardwalk – de aan de Santa Cruz boulevard gelegen kermis – is mooier dan ooit in deze schimmige mist. Ik keer bij de vuurtoren, die naast licht ook een enigszins onheilspellend geluid maakt. Maar het kan ook door de mist komen, dat het spooky klinkt.

Na mijn hardlooprondje loop ik door naar het uitkijkpunt over ‘Steamers Lane’, het stuk van de oceaan hier, met de spectaculairste golven van Santa Cruz. 
Het heeft iets heftigs, omdat er allerlei namen in de muur en in bankje staan gegraveerd als in memoria. ”In loving memory to Stan McLaren, Father, Husband, Surfer.”
Ik dacht altijd dat dat surfers waren die door de golven verslonden waren, maar een voorbijganger vertelt me dat het ook mensen zijn die op andere manieren zijn overleden. ‘Stan, he got shot. And this one and this one: cancer.’ Moge zij rusten in vrede.

San Jose

Als ik terug ben ik San Jose is het pas elf uur. Tijd om nog even met nicht Marieke naar haar favoriete paarden te kijken, op de computer en te genieten van een pancake ontbijt.
Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan, en ik ben gelukkig dat schoonzus Meike me naar het vliegveld brengt voor de onvermijdelijke terugreis. Wat was het heerlijk om even bij hen neer te mogen strijken!

Mijn Southwest vlucht voelt als een busreis, zo soepel loopt het allemaal. Een halfuurtje van te voren op het vliegveld, incheck en verwelkomd worden door vriendelijk lachende mensen. En mijn eerst tweet verstuurd op 30.000 voet, via het Southwest Wifi! Had ik al gezegd dat ik fan van ze ben?

Op LAX (het vliegveld van Los Angeles), schuif ik übersoepel door naar de volgende terminal. Ik sta helemaal open om vol te gaan genieten van wellicht mijn laatste grote businessclass vlucht, met Air Newzealand. Ik laat me de privileges smaken: de snelle checkin, de bocht afsnijden bij de bagagecontrole  en de toegang tot de lounge.
Als ik in stoel 7K van de Boeing 777 inschuif, verwelkomt de steward me. Hij kijkt bezorgd en zegt: “Mister van Zweiten, you will go through to Amsterdam, you have quite a long flight!’ Ik voel niet echt met hem mee, want voel me de prins te rijk.
Want zeg nou zelf: je gaat 10 uur in een heerlijke stoel zitten, met muziek, iets te lezen, perfect eten, wat je maar wil te drinken, je wordt met rust gelaten, sterker nog, behandeld als een prins, kan eindeloos je gedachten vorm geven en verwerken, je klapt je computer open, en laat je creativiteit de vrije loop. En als je geen zin meer hebt, druk je op een knop en wordt je stoel een bed en ga je slapen. Zzzzzzzzzz.

ATW: Dag 20 – Great Places to Work

ATW: Dag 20 – Great Places to Work

Ondanks dat ik laat ging slapen, heb ik de wekker toch op 7 uur gezet, om een rondje hard te lopen door deze villawijk van San Jose. Hier merk je niets van een crisis of teruggang. Drie garagedeuren is ongeveer de norm hier. Het leven lacht je toe in dit deel van de Sunshine State, waar het geld uit de Valley rijkelijk is neergedwaald.

Met de cabrio van Willem, rijden we naar Soraa, de L.E.D. lampenontwikkelaar waar hij werkt in Fremond. In zo’n drie kwartier passeren we allerlei spraakmakende namen als eBay, Evernote, Tesla. Je voelt dat de wereld hier wordt uitgevonden.
Bij Soraa wordt licht opnieuw bedacht, op basis van eigen innovaties. De startup maakt nog geen winst, maar werkt daar met 200 man wel heel hard aan. Willem is gepassioneerd over zijn werk, hij werkt al vele jaren in het licht en heeft net zijn lifetimeemployment bij Philips ingeruild voor Lovetime employment bij Soraa. ‘Hier werken de slimste mensen’, legt hij uit. Collega’s en hun niveau van werken als belangrijkste motivator.

Als ik hem achterlaat steek ik met Highway 84 de Baai over naar Palo Alto en Mountainview. Facebook zit direct op Hackerway 1, in een gigantisch complex. Een afspraak is niet gelukt en ik spreek met een aantal mensen die deelnemen aan de 5 of 10 km hardloopwedstrijd. Het is een gesloten bastion, een kopje koffie binnen, moet ik uitstellen tot mijn volgende trip.

Via de 101 rijd ik San Francisco in. Ik neem een eerdere afslag en rijd door de kleurrijke Missionstreet via Market downtown, waar winkels zich vermengen met wolkenkrabbers tot aan het waterfront. Wat een heerlijke stad!
Precies op tijd ben ik voor mijn lunch met Rachel, bij Google op Spearstreet, net onder de Bay Bridge. Niet op de campus in Mountainview, waar 25.000 Googlers werken, maar het lokale SF kantoor.
Ook hier is het druk zat. We lunchen op de 6e verdieping, waar de Google chefs voor een paar honderd man een dagelijkse, overvloedige en gratis lunch bereiden. We zitten buiten in de zon en kijken over de baai waar de dubbele brug zich over uitstrekt. Gek idee dat deze brug ingestort is tijdens de laatste aardbeving.

Rachel vertelt dat zij, net als de collega’s, alle gratis faciliteiten, genieten van het eten, maar ook van de activiteiten als workshops, meditatie, mindfullness, de gym, auteursbijeenkomsten, etc. Maar het leukste van werken bij Google voor haar is het gezamelijk bijdragen aan de missie om de wereld beter te maken.

Ze vertelt over de campus op Mountainview, waar op het Googleplex 30 café’s door Google worden uitgebaat, net als sportclubs, bioscoop en wat al niet meer. Een wekelijkse Thank God It’s Almost Friday sessie met oprichters Larry en Sergey, waar iedereen alles mag vragen wat hij maar wilt. 
Ik realiseer met dat Google werken echt naar het volgende niveau heeft getild en dat ze de plek in hebben genomen die eerder misschien door kerk of gemeenschap werd ingevuld.

Ze vertelt over haar eigen plannen ten aanzien van een boek over het nemen van een sabbatical. Zij nam drie maanden onbetaald verlof en kwam herboren terug. Ik suggereer haar om voor het boek vooral de support van Google te vragen, waar ze nog niet aan gedacht had. Het idee dat Google misschien iedereen wel een exemplaar zou willen geven….
Als bijactiviteit bij Google, brengt Rachel auteurs bij Google binnen om een praatje te houden. Daar ben ik natuurlijk wel in geinteresseerd. Als de donder mijn boeken vertalen!!

Ik raak geinspireerd voor mijn eigen Great Place to Work ambitie. De formule bestaat uit drie dingen, zo merk ik steeds terug:
je kunnen verbinden met de missie van het bedrijf
het niveau van de mensen en de onderlinge samenwerking
de ‘perks’, zoals Rachel de extra’s noemt: gratis eten, gesubsidieerde sport, massage, bijeenkomsten, trainingen, etc.
Volgens mij kunnen wij dat ook neerzetten bij TalentFirst!

De middag skate ik de stad door, eindeloos langs winkels en kantoren. Voor het eerst maak ik een smakker(tje). 
Er is een heerlijke vibe. Ik kijk nog even bij Pinterest naar binnen, in een oude loods. De stad bruist, mede omdat zondag de Gay Parade op de agenda staat.
Ook hier zou ik kunnen wonen! De combinatie van klimaat, water, heuvels, innovatie en creativiteit spreekt me net zo aan als in Sydney.

Op weg naar mijn slaapplek, passeer ik het North Beach. Het is een prachtdag, zonder zeemist (het enige nadeel van SF). Er wordt gesurfd.
Na een lekker Vietnamees diner (kan het Amerikaanser?), crash ik in mijn AirBnB appartement, bij het Golden Gate Park. Ik stort me niet in het nachtleven, maar kijk een video op bed. En dan, (dankzij de jetlag?), nog een.

ATW: Dag 19 – Do you know the way to San Jose

ATW: Dag 19 – Do you know the way to San Jose

Als we het Amerikaanse luchtruim invliegen is de nacht voorbij gevlogen.
“Where you’re heading, Huub?” vraagt een van de BM buddys bij het uitstappen. 
“I’m still making up my mind.” antwoord ik. Ik weet het nog niet.

Buiten besluit ik dat ik geen zin heb om L.A. in te gaan, om dan morgen weer door te vliegen naar het noorden. Teveel gedoe.
Dus besluit ik direct een vlucht door te pakken naar San Francisco.
Ik loop naar de terminal van mijn favoriete airline: Southwest Airlines, maar helaas is er pas vier uur later plek naar San Francisco. Ik besluit toch maar naar San José te vliegen, waar mijn zwager en schoonzus met mijn twee nichtjes wonen.

Bij Southwest voel je je thuis, het bedrijf heeft een familiare cultuur. Jaren geleden las ik het boek ‘Nuts’, waarin oprichter Herb Kelleher uitlegt waarom hij de medewerker en zijn of haar houding zo belangrijk vindt. ‘Employee first’ is hun motto. Je merkt het als je met ze reist, de mensen zijn veel meer dan elders, ‘present’ en ‘alive’.

In San Jose neem ik de taxi, maar tref de familie helaas niet thuis. Door de tuindeur sneak ik de tuin in, om in het zonnetje een uiltje te knappen. Na 1,5 uur zie ik iemand in huis en klop op de deur. Het blijkt de buurman te zijn van mijn familie, die overigens wel gewoon thuis waren. Ik heb per ongeluk in de verkeerde tuin liggen slapen. Een geluk dat mijn poging om het huis in te komen via het raam, niet lukte!

Een heerlijk avondje in de tuin volgt, waarin zelfs nog een vriendin van de familie inhaakt die getriggerd is door mijn werk. We bedenken dat de DroomBaanReis in het DroomBaanHotel eigenlijk heel makelijk op andere plekken in de wereld te realiseren is, omdat je het gewoon in een bestaand hotel of huurappartement kan doen! 
Ze houdt zich aanbevolen als Friendchisee overseas!

Ik besluit morgen een dagje Great Places to Work te doen, bij bedrijven in The Valley. Met een LinkedIN zoektocht naar leuke ingangen besluit ik de dag.

ATW: Dag 18 – De after party en het drama

ATW: Dag 18 – De after party en het drama

Hoewel het event afgelopen is, zit het venijn natuurlijk in de staart. Ook nu. Ik heb mezelf getrakteerd op een nacht verblijf in een superluxe resort, gewoon om het een keer mee te maken. En om te leren voor het DroomBaanHotel, hoe het nog beter kan. Mijn keuze is niet gevallen op Tony’s eigen superluxe resort Namale, maar op het eiland wat daar tegenover ligt: Savasi Island.In een van mijn spijbeluurtjes ben ik daar al eerder terecht gekomen voor een lunch, die ik onverwacht kon delen met Paul, de Australische eigenaar van het resort. We hadden een geanimeerd gesprek van een uur, onder andere over zijn nieuwste project verderop op het eiland, waar hij maar liefst drie hotels/ resorts ontwikkeld. Die ontmoeting, en het feit dat de meeste van de externe sprekers op Tony’s event ook dit resort verkiezen, bepaalt mijn keuze voor mijn laatste Fiji nacht.

Laatste ochtend

Mijn laatste ochtend die ik in het huis van Elle logeer, sta ik wederom op met een rondje hardlopen. Ik pak mijn tas in en nodig Elle uit voor een koffie in het stadje, zodat ik kan pinnen en kan afrekenen. We brengen het dartboard – wat ik via Elle geleend had, als gadget voor ons team Bull’s eye – terug naar de Planters Club. Deze societeit van kokosnoot-planters is ooit opgericht door de grootvader van Elle, dus ze heeft er nog wat in de melk te brokkelen.

Bij de koffie vertelt Elle me wat fascinerends. Ik was al onder de indruk van het grootgrondbezit van Tony, die zijn paradijs met Namale en het conferentiecentrum, heeft gebouwd op 300 hectare eigen grond. Bij de lunch vertelde Paul van Savasi Island, dat hij zijn nieuwe project op 600 hectare eigen grond aan het bouwen is, 20 km verder op het eiland. Baas boven baas, dacht ik nog. En nu vertelt Elle me, dat zij met haar familie 1.800 hectare grond bezit, nog eens 20 km verder. De oude kokosnoten plantage van haar grootvader!

Ze vertelt me over haar droom: het ontwikkelen van een centrum voor ouderen, die op Fiji kunnen genieten van hun oude dag! Ze heeft er allerlei beelden bij, maar geen idee hoe het te realiseren. De film ‘The fantastic exotic Marigold hotel’, die ze al wel drie keer gezien heeft, is haar droombeeld. Een ideale plek voor ouderen, om in rust te genieten.

DroomBaanHotel

Ik denk met haar mee, vertel haar over de manier waarop ik het DroomBaanHotel gefinancierd heb (met hulp van 15 individuele financiers) en hoe zij het zou kunnen doen. Ze is helemaal enthousiast.

Ondertussen schuift op de tafel naast ons het winnende team van het event aan, druk in overleg over hun tandartsenkliniek. In hun gezelschap is ook Paul, de Savasi man! Hij denkt mee een heeft aangeboden de kliniek op zijn land te laten bouwen. Ik wil graag meedenken met Elle, en ze koopt de Marigold film voor me, bij de plaatselijke bootleg videotheek, ter inspiratie. We nemen afscheid, een taxi brengt met naar Savasi Island, onder de afspraak contact te houden.

Ik heb niet zuinig gedaan. Mijn onderkomen is van alle gemakken voorzien. Niet alleen een grote slaapkamer, een badkamer en een keuken, maar ook nog een extra woonkamer. Maar het mooiste is het eigen zwembad, met uitzicht over de oceaan. Hoe luxe wil je het hebben, in je eentje?

In het resort kom ik al snel allerlei andere deelnemers tegen, waaronder Yash en Catherine, die een bedrijf samen runnen vanuit Glasgow (zij) en Australie (hij).

De dag gebruik ik vooral voor mezelf, om alle inzichten van het event te laten bezinken en uit te werken. Daar is dit de ideale plek voor, in het zonnetje, over zee uitkijkend.

Diner

‘s Avonds hebben we een heerlijk diner, waar we met een groep event deelnemers aanschuiven: Yash, Catherine, Martin (uit Duitsland), Ivana (uit Kroatie), Laureen (Australie), Alvin en Mariette (Nederland) en Paul, de eigenaar. Het wordt een ouderwets dolle avond met goeie gesprekken, drank en keten. Als Ivana vertelt dat ze onlangs jarig was, besluiten we haar verjaardag opnieuw te vieren. Champagne! Enzovoort enzovoort.

De volgende dag is druilerig en ik laat me er niet door belemmeren bij het genieten van mijn paradijsje.

Snorkelen

Als ik, in de regen, met flippers en snorkel de oceaan in ga, kom ik in een hachelijk avontuur terecht. Het springtij zorgt voor hoge golven, die – als je te ver uit de kust gaat – je vervaarlijk op het koraalrif kunnen smijten, wat daar maar net onder het wateroppervlak ligt en zeer scherp is. Als je eenmaal in het diepe bent, kom je eigenlijk niet meer terug zonder gevaar.

Ik worstel en kom boven, en voorkom ternauwernood dat ik me verwond aan het scherpe koraal. Eén flipper gaat uit, maar kan ik weer snel aantrekken. Ik laat me meevoeren naar een heel stuk verderop waar de golven geen kracht meer hebben. Daar krijg ik weer veilge grond onder de flippers. Het is goed afgelopen, denk ik op dat moment.

Als ik even later naar de lunch loop, ontdek ik echter het drama. Ik moet in het water mijn trouwring zijn verloren!! OMG, nee!! Mijn prachtige trouwring, mijn symbool van verbondenheid en liefde met Wien. Paniek!

Het is echter onvermijdelijk. Ergens tussen het koraalrif, voor Savasi Island, bij Savusavu, Fiji, ligt mijn trouwring voor de eeuwigheid te schitteren op de bodem van de oceaan.

Herkenning

Als we de terugreis aanvaarden, is het een feest van herkenning. Bij de eerste vlucht, van Savusavu naar Nadi (het hoofdvliegveld van Fiji), is het mini-vliegtuig volledig gevuld met Business Mastery deelnemers. De vlucht naar Los Angeles zeker voor de helft!
Ik schuif op stoel 1B aan, naast Tony’s eerste assistent Scott.

Als de happy Business Mastery family in grote verbondenheid – en vast van plan terug te komen – het prachtige Fiji verlaat, zet de nacht in.

We vliegen de Pacific in oostelijke richting over en terwijl ik dit schrijf, krijgen we er allemaal een vakantiedag. We passeren de datumgrens.

ATW: Dag 16 – Springen!

ATW: Dag 16 – Springen!

De vijfde dag van het event hier in Fiji is voor mij de mooiste. Hij begint fabelachtig: in de jungle wakker worden met alleen het geluid van de vogels en andere dieren. Om kwart over zes sta ik buiten. In de ochtendschemer wandel ik naar de waterval. Een fantastische plek midden in het woud. Naakt neem ik een duik en douche ik mezelf onder de dikke overvloedige stralen, die over de rotsen boven me, op me neer storten. Nog geen half zeven en deze dag kan al niet meer stuk.

Om zeven uur heb ik afgesproken om hard te gaan lopen, met David en Yash. We lopen rustig de bossen in, een klein rondje steil de bergen op, waarbij we nog wat kunnen praten over leven en werken in Angolo en waar we denken dat de wereld naar toe gaat. Tot het te steil wordt en we moeten zwijgen. Na een half uurtje haak ik af, zij doen nog een tweede ronde. Er is nog bijna niemand wakker op het eventterrein, waar ook de Wasawasa Inn en de Wasawasa Lodge zijn. Ik neem een duik in het zwembad, met uitzicht op de oceaan.

All in

Het programma begint om 9.30 u en ik zorg dat ik dit keer op de eerste rij zit. Vandaag ga ik all in! We pakken door op het onderwerp van gisterenavond: wat het allemaal kan verpesten: de value chain in je organisatie. Kort uitgelegd: bij alles waarmee je in je bedrijf waarde voor je klant toevoegt, zijn allerlei schakels nodig die elkaar opvolgen: de value chain. En de ketting is zo sterk als de zwakste schakel, die altijd bestaat uit twee partijen, de supplier en de receiver.  We denken na over hoe dat in onze bedrijven werkt en misgaat.
Ik bestudeer mijn eigen situatie waarin ik mijn collega’s met matig succes probeerde te enthousiasmeren om in actie te komen voor mijn theaterevenement Thank God It’s Monday. Ik zie dat email misschien efficient lijkt, maar vaak niet effectief is. En dat ik als supplier van een verzoek, informatie, een behoefte, heel wat heb laten liggen. Ik realiseer me ook dat we met elkaar afspraken nodig hebben over commitment en samenwerken, op basis van vertrouwen en respect. Daar kunnen we een nieuwe standaard in gebruiken, om heel veel frustratie te voorkomen.

I like that name

Voor het eerst in vijf dagen steek ik mijn hand op om dit in ge groep te delen. Tony geeft me het woord. Als ik mijn flipoverpapier, waarop ik het proces heb getekend, laat zien, vertel ik over de theatershow ‘Thank God It’s Monday’. “I like that name!”, zegt Tony. Het voelt gelijk vertrouwd om voor de groep mijn case uit te leggen. Daar voel ik me thuis!

Ik deel met de groep wat ik op het internet las. Een van de Great Places to Work in Amerika, heeft thuiswerken afgeschaft. Verboden. Omdat het veel beter werkt met elkaar in de buurt te zitten. Tegelijk vraag ik of iemand nog contacten bij Facebook heeft, want het lijkt me geweldig daar binnen te kijken als ik de komende dagen in Californie ben.
Tony zelf heeft een ingang waar hij me mee kan connecten. Da’s de hoofdprijs!

Actie

Na een dinerbreak, waarin ik met de Engels-Indische Manisch nog eens naar de waterval wandel, is het tijd voor ons actieplan. Als we daarmee aan het werk zijn, vraag ik Tony of hij interesse heeft om meer te weten over ‘Thank God It’s Monday’. Misschien past een deel ervan in zijn Business Mastery programma. Dat heeft hij, hij vraagt me een DVD op te sturen! Cool!

De dag zit er bijna op, op twee finales na. Als eerste de uitverkiezing van het beste en beroerdste team. Alle deelnemers zijn in teams ingedeeld met de uitdaging om zoveel mogelijk waarde voor de totale groep toe te voegen. Wij zijn team Bulls Eye, met een website waar je je doel op kunt delen met elkaar. We hebben ons behoorlijk geprofileerd, vooral dankzij de Nieuw Zeelandse Andrew en de Zuid Afrikaanse Jaco uit ons team, die continu ‘Bulls Eye’ schreeuwde, als Tony of een andere spreker iets waardevol zei. Dat werd behoorlijk irritant…

En het horrorscenario speelt zich af: wij worden verkozen tot de losers, of in Tony’s woorden: the learning team!!! Jaco en Andrew zijn verbijsterd. Als straf krijgen we een erg vies drankje te drinken en moeten we publiekelijk reageren op het debacle.

Magische afsluiter

Voor de tweede finale moeten we naar buiten, en met zwemvest en wetsuit in klaarstaande bussen. Onder het licht van de sterren, springen we – 20 minuten verderop – allen van een brug een snelstromende rivier in. 125 ondernemers uit 30 landen, drijven twee kilometer over een rivier, slechts verlicht door een glowstick. Dolle pret, genieten en dankbaarheid voor een prachtige training. Een magische afsluiter!

We drijven door tot een meer, waar boten ons oppikken en terug naar de bussen brengen. Met chocolademelk en snacks stappen we als schoolkinderen terug in de bus.

Terug op het conferentiecentrum staan lange tafels klaar voor het diner en maakt een lokaal groepje muziek. Zij zitten in een kring rond een grote kom Cava, het beroemde Fiji drankje, wat een licht verdovend middel is en daarom razend populair. Het smaakt naar modderig water, maar hoort er natuurlijk bij op deze avond!
Er wordt nog een veiling gehouden, waar uiteindelijk 50.000 dollar wordt verzameld om een tandartskliniek op te zetten op dit eiland. Een prachtige actie, van het team wat geheel terecht gewonnen heeft!

Tegen half één stap ik in een bus terug, moe en voldaan, na een week waar ik heel veel geleerd heb. Ik kan niet wachten om er mee aan de slag te gaan. Maar voordat het zover is, wachten nog wat avonturen in Californië.

ATW: Dag 15 – In de jungle

ATW: Dag 15 – In de jungle

Picture this. Zojuist ben ik, vanaf de plek waar ik al vier dagen intensief aan het studeren ben, de wildernis ingelopen, onder het licht van de volle maan. Supermaan, zelfs, want gisteren was de maan het dichts bij de aarde sinds jaren. Het geeft een vreemd soort schemerlicht.

Ik volg een pad, wat een donkerder stuk inleidt onder de bomen. Ik sla rechtsaf om een beekje over te steken, springend over de daarin liggende stenen. Aan de overkant sla ik links een bergweggetje in, waarop na een flauwe bocht een zijpaadje is, met de resten van een zwart hek. Door de drassige grond loop ik het steile stuk op naar boven, over gras verder de bush in. Na waar een flauwe bocht, doemt een klein huisje op, wat mooi beschut achter weelderige bossen ligt, met uitzicht over de vallei. Ik hoor alleen het ruisen van het beekje onder me, en verderop vaag geklater van de waterval. Ik heb het gevonden. Met  mijn sleutelbos open ik de voordeur van mijn slaapplaats voor vannacht.
En dat gewoon geboekt via AirBnB.

Ondergedompeld

Hier zit ik, na vier van de vijf dagen volle dagen ondergedompeld te zijn in Tony Robbins. Morgen de laatste intense dag, waar het allemaal samen moet komen en die we gaan afsluiten met een sprong van een hoge brug in een snelstromende rivier.

Twee weken inmiddels sinds mijn vertrek uit Nederland. Tony’s training is heftig, vooral door de lange uren die we draaien. Vandaag ook weer tot 23.30 u. We houden het vol, door de energie die de inhoud afwisselt. En zou het dan echt helpen, dat het maar 19 graden in de seminar ruimte is en we weinig eten en heel veel water drinken? Houd je het dan inderdaad langer vol?

Er wordt heel veel stof behandeld, van salesoptimalisatie, tot cutuur, via marketing, naar financieel beheer en accountancy. Maar wat ik bovenal interessant vind zijn de deelnemers. 125 ondernemers uit de hele wereld, met de meest uiteenlopende business. Hendrikus, een Nederlandse hippie van 60, met een miljoenen tuinarchitectenbedrijf op Hawaii. Drie Australische broers met een groot restaurant en vier broers met een bouwbedrijf. Fred, die een innovatieve sandwichfranchise in de US uitrolt. David, voorziet Angolo van mobiele telefoos. Yash, software bouwer uit Australie. Laura voorziet Amerikaanse kantoren van alle bekabeling. April, mede-eigenaar van een eventorganisatie. Frans, fruitimporteur uit Polen.

Nieuwe werelden

Niet zelden ondernemers die op hele grote borden schaken, met giga omzet en winst en cash. Het geeft mij zicht op werelden die ik nog niet ken. En ik moet zeggen: het went om mensen te horen praten over miljoenen omzet, soms honderden miljoenen. Omzet of winst. Inspirerend!

Af en toe ben ik er een uurtje uitgestapt, waarmee ik een uitzondering was. Om avonturen te beleven buiten die koude zaal. Zwemmen in de oceaan, een rondje hardlopen, een wandeling door de jungle, lunch met de eigenaar van een resort. Soms ging ik wat minder hard mee in de rollercoaster. En op andere momenten stond ik zelf het hardst te springen en mee te zingen met ‘Life will never be the same’ van Haddaway, of met ‘We found love’ van Rihanna. Want energiemanagement gebeurt met humor, rock and roll, maf doen en beweging.

Fiji

Buiten is het is zeker niet continu snikheet, soms zelfs fris. En uit de bewolking valt af en toe een buitje. Witte stranden zijn hier eigenlijk nauwelijks te vinden. Het is geen standaard Bounty-eiland en toch is het een heerlijke plek. De weelderigheid van de natuur, met palmbomen, tropische bossen en de oceaan is schitterend. Maar het meeste indruk maken de mensen. De Fijians zijn echt aardig, zonder het te spelen. Daardoor heb je heel makkelijk en leuk contact met iedereen. Het helpt dat ze Engels als eerste of tweede taal hebben.

In de stilte van de jungle ga ik slapen, me voorbereidend op een vroege wekker. Ik ga bij zonsopkomst naar de waterval, voordat de laatste Tony-dag losbarst.

ATW: Dag 12 – Tony gaat los

ATW: Dag 12 – Tony gaat los

Stukje rennen, smoothie, broodje. Even de mail checken van vannacht en dan op de scooter er vandoor. Vandaag start het programma echt en ik wil er op tijd zijn.

In het stadje nog even slippers kopen en in de hete ochtendzon over het eiland, op weg naar Wasawasa.

De deuren gaan open

Als ik er om vijf over negen aankom, staat het grootste deel van de groep al te wachten voor de deur. Iedereen wil vooraan zitten. Als de deuren opengaan, barst de energie los. De ruimte, die is ingericht op zo’n 200 man (wij zijn met 125 personen), is van alle technische gemakken voorzien en vooral ook uitgerust met een kick-ass geluidsinstallatie.
Dansers op het podium, knallen met de muziek, trampolines om op te springen. Alles om de energie hoog te houden van vrijdagochtend tot en met dinsdagavond.

Als Tony on stage komt gaan we los. De rollercoaster vertrekt…

Pagina 4 van 7« Meest recente...23456...Minst recente »