Geen categorie

ATW, Dag 3: Op z’n Japans

OMG, deze stad heeft meer te bieden dan ik in twee en een halve dag kan proppen. En misschien wel meer dan ik aankan. 
En ik doe echt mijn best!!

Vandaag de wekker zelfs op 7 uur gezet, (en bij nader inzien toch twee keer later gezet). Uiteindelijk de dag begonnen met een rondje hardlopen door de drukte, vind ik altijd heerlijk. Gewoon met oerhollandse Armin op de oordoppen door de Japanse Roppongi Hills rennen.

Museum of National Art

Terug in het huis mijn eerste (!) douche gepakt en er weer op uit getrokken. Eerst het Museum of National Art, in een prachtig gebouw. Zelfs nog even mogen schilderen met Sumi, traditionele verf, als ik het goed begrepen heb. Voorst door naar een volgend museum, op de 53e verdieping een kantoor en shoppingtoren, moderne kunst, met het thema ‘Love’. Erg toffe dingen, met het Bonbon hart van Jef Koons als hoogtepunt (3 meter hoog)
Natuurlijk ook van de Tokyo Sky View genoten, van de 53e verdieping. Ondanks het beperkte zicht krijg je hier pas goed beeld van de grootte van deze stad, met 35 miljoen hardwerkende mensen!

Totale beschaafdheid

Ik heb al eerder grote steden bezocht, als Rio de Janeiro, Bogota, New York, Buenos Aires. En in Azie al Bangkok en Kuala Lumpur. Echter, hoe krankzinnig groot Tokyo ook is, hij wordt gerund met een ijzeren discipline en totale beschaafdheid. Ik heb nog geen streep graffiti gezien, geen propje of kauwgom op de grond zien liggen en ik heb nog niemand een ander zien duwen of irriteren. Ook nog geen zwerver of bedelaar, zelfs geen straatmuzikant in de metro. 
35 miljoen mensen, die gewoon heel prima met elkaar wonen in een soort Zwitserland Extra Extra Large.

Na mijn musea een heerlijke lunch, een toptip volgend van TripAdvisor. Een lokaal tentje met prima service en uitstekend Japans eten. Tot tweemaal toe wees ik het westerse bestek af, wat de ober me aanreikte toen hij me met de stokjes zag stuntelen. Ik heb toch zeker ook mijn trots, ik eet op z’n Japans. Ich bin ein Japanner!

Via LinkedIN en Twitter wat voorbereidingen getroffen voor mijn volgende bestemmingen, morgen naar Nieuw Zeeland en dan door naar Australie. Tot mijn vreugde ontdek ik een oud huisgenoot Erik die in Sydney woont! Leuk om die weer eens te zien! Ik mail hem en niet veel later krijg ik een enthousiast mailtje terug: ‘Voor jou heb ik tijd!’.
Zaterdag een ontbijtafspraak down under!

Geluksprofessor

Ondertussen via een 1e graads contact Onno ook een introductie gekregen (terwijl hij op vakantie in Bali is) bij een Geluksprofessor uit Sydney, die mooie dingen doet. Misschien lukt het ook om hem te ontmoeten, het directe mailcontact is inmiddels gelegd. Zoekend naar contacten in Tokyo kom ik iemand tegen met zes gemeenschappelijke connecties. Ik mail m rechtstreeks (omdat het nacht is in NL, dus ik geen introductie kan krijgen). Ik krijg niet veel later een reactie van ‘m, maar helaas komt het niet uit.

Hoe makkelijk om zo online de verbindingen te leggen. Vanuit Tokyo, via Bali, naar Sydney. Direct via LinkedIN naar Sydney. En morgen een afspraak met een relatie in Tokyo, van mijn zwager, die in San Jose woont, en nu in Nederland is.
It IS a small world, after all!

Het volgende avontuur

Op naar het volgende avontuur. Weer in de metro, dat indrukwekkende netwerk van treinen. Ik telde zes niveau die ik af moest dalen om mijn trein te bereiken. Ik denk dat er wel 300 metrostations in de stad zijn, over 20 verschillende metrolijnen. 
Ik moest even terugdenken aan de protesten over de Noord-Zuid lijn in Amsterdam, waar angst werd gezaaid met foto’s van een verzakkende Bijenkorf. Ik zou dat verhaal hier niet eens uit kunnen leggen, de benepenheid in ons kleine kikkerlandje.

Ik houd van groot denken, dus kom hier ruimschoots aan mijn trekken. Wat me ook in steden als Buenos Aires en Rio opviel, was dat er op een stukje land van 20 x 20 meter, in een normale woonwijk, zomaar een wolkenkrabber kan verrijzen van 50 verdiepingen. Over de hele stad zijn dit soort woontorens te zijn, echt kollossale gebouwen, vaak nog veel groter dan 20 x 20 in oppervlak Daar moeten duizenden mensen in huisvesten. 
Tja, met een markt van 35 miljoen potentiele klanten, schaal je vanzelf een paar tandjes op in je plannen. Zouden wij daar wat van kunnen leren?
Hoe zou ik mijn business inrichten als de marktgrootte ineens verhonderdvoudigd zou zijn? Wat voor andere keuzes zou ik dan maken? Of als ik een boek zou schrijven voor een potentieel van 100 miljoen mensen, in plaats van 100.000. Wat zou dat voor verschil maken?

Japans badhuis

Aangekomen op mijn bestemming: een traditioneel Japans badhuis. Na eerst met mijn schoenen aan naar binnen te lopen, krijg ik haarfijn de instructies: schoenen uit, inchecken, omkleden, Japanse Kimono aan en hup, de mannenafdeling in. Nog een geluk dat ik destijds John van Loen niet op mijn rug heb laten tatoeeren, want tatoes zijn verboden in dit lustoord, zo lees ik bij de ingang. Net als dronken mensen, zo staat op keurige bordjes. Ik vraag af of dronken mensen dit soort bordjes zouden lezen…

In het gescheiden heet water paradijs, bedenk ik me dat ik mooi voor niets die paar laatste  kilootjes eraf heb ge-sportvast, de afgelopen twee weken. Geen mooie vrouw te zien hier, om mijn goddelijke lichaam te bewonderen. Wel Japanse mannen, die zichzelf in dit badhuis in de watten kunnen leggen met sauna’s, bodyscrubs, bubbelbaden en verzorgingsplekken. Japanse mannen scheren overigens niet, mocht je het willen weten.

In de gemengde ruimtes komt iedereen weer bij elkaar, om in kimono te genieten van massages, restaurants, zandbaden, barretjes, voetenbaden, rust en meditatie. Ik eet wat, neem een heerlijke Japanse massage (hard maar heerlijk!), eet nog wat en sluit af met een glas Sake.
Did that.

Metro

Op de terugweg in de metro loopt het al tegen middernacht. Opvallend dat meer dan de helft van de passagiers terug lijkt te komen van zijn werk. Mannen in identieke pakken, met en werkkoffertje. En een smartphone. Iedereen in de metro heeft een smartpone en is daar druk mee. Wat deden al deze mensen 10 jaar geleden in de metro?

Terug in mijn wijk Roppongi, die als uitgaansgebied bekend staat, wemelt het op straat van de hosselaars, die mij graag een leuk ‘barretje’ willen laten zien. Laat ik nou net nog zin hebben in een biertje! De eerste wil me meenemen naar een 7e etage, waar ‘girls wait for you with their service’, zo staat op de deur. Ik bedank vriendelijk voor de eer, want dat is niet waar ik naar op zoek ben.

Zijn vriend, uit ongeveer hetzelfde Afrikaanse land schat ik, neemt het stokje over en belooft me een leuke tent, zonder ‘girls’, want hij begrijpt mij precies, zo zegt hij. Op de 8e verdieping van een ander gebouw aangekomen, tref ik een donker en bijna leeg etablishement, met schaars geklede dames die mij als een prooi staan op te wachten. Toch maar niet, zo bedank ik ook voor deze eer. Not my cup of tea. Wel een grappige ervaring.

Ik besluit de dag met een gewoon goed glas Japans bier in een overzichtelijk cafe en zoek na een mooie lange dag mijn mandje op. Vanuit bed Skype ik met Wien en de kids. Gezellig!

Pas drie dagen onderweg. Morgen naar Nieuw Zeeland.

ATW, Dag 2: Moe maar voldaan

Jetlag

Moe maar voldaan. Van de jetlag, daar wordt je moe van. Eigenlijk zo’n beetje een nacht overgeslagen, dat merk je. En dan daar bovenop de hele dag door Tokyo aan de wandel. Bijna slapen dus.

Tokyo is een indrukwekkende stad. Heel veel mensen, heel veel gebouwen, heel veel indrukken. En toch, na het begrijpen van de metro, die fijnmazig en professioneel is, voelde ik me op m’n gemak om gewoon met de blik op oneindig te gaan lopen, wetend dat ik altijd terug kan. Lost in translation valt dus wel mee.

Roppongi

Ik slaap in Roppongi, in een bed en breakfast van Marina. Zij is als Amerikaanse, samen met haar man, 6 jaar geleden in Tokyo neergestreken. En als zovelen, heeft ze de voordelen van www.airbnb.com ontdekt als mooie secundaire bron van inkomsten. Een deel van je huis verhuren aan toeristen, via deze superhandige site.
Een leuke manier voor mij, om met wat ‘locals’ in contact te komen en wat inside information te krijgen.

Na een klein jetlag slaapje vanmiddag, de grote stad in gewandeld, op de bonnefooi. Eindeloos veel indrukken. Uiteindelijk in Ginza terecht gekomen, de duurste winkelstraat ter wereld (de PC is voor mietjes, had vriend Daan me al ingefluisterd). Alle usual upmarket suspects aanwezig, in overvloed, maar onze Apple store in 020 vind ik indrukwekkender. Wat een overdaad hier!

Uren gewandeld, een noodle hapje gegeten in een heel volks barretje, die koud geserveerd bleek en toch lekker. Een Vietnamee Cyclo gedronken: een zoet vruchtendrankje, met een soort snotballetjes erin. Nat geregend.

TripAdvisor

De tripadvisor cityguide app is geweldig. Daar vind ik alles over de stad, met duizenden reviews van andere reizigers. Ook offline beschikbaar, een zee aan informatie. De toptip is de Cycling Tour, die door de regen helaas niet door gaat morgen. Gauw nieuwe plannen maken, om toch een beetje in de buurt te komen van het inspiratiefilmpje voor deze reis, deze Make it Count Youtube video: http://www.youtube.com/watch?v=WxfZkMm3wcg

Leuk gegeten in een Terranyaki restaurant, waar het personeel net zo veel lol heeft als de gasten en in ieder geval meer geluid produceert. Ik krijg een biertje van een locale gids, die toeristen mee Mount Fuji opneemt, in twee dagen, in het klimseizoen in Juli. Klinkt fascinerend, de zon op zien komen op de top van de berg. Aan zijn champagne en tequilla inname, kan ik zien dat ie voor morgen wat minder plannen heeft.
Twee Luxemburgers vertellen me dat de Japanners het liefst elke avond uit hun dak gaan, met veel drank en geschreeuw. Tot ze om 23.30 u hun trein naar huis moeten halen.

Terug in het ‘hotel’ geniet ik met Manfredo, een Italiaanse mede-gast die in San Diego woont, kletsen we nog wat op het dakterras. Mooi om midden in Tokyo een mooi uitzichtpunt te hebben. Met ‘Ventoux’, van Wagendorp val ik vervolgens in slaap.

ATW, Dag 1: KL861 AMS-TOK

Bijna iedereen slaapt inmiddels, het is donker in de cabine van de KL861. Ik niet. Het is ook pas 19.30 u ‘s avonds en ik geniet nog teveel, met volle teugen. Genieten van mijn vlucht, op weg naar Tokyo, als eerste bestemming van mijn Around The World trip in drie weken. Ik gun mezelf nog een glas Drambuie met ijs en wat tijd met mijn gedachten.

Wat laat ik achter?

Met een dankbaar gevoel over wat ik zo maar even achter kan laten:
Een liefdevol gezin, een heerlijke vrouw en twee schatten van kinderen, die hun leventje lekker doordraaien de komende weken. Wien die mij mijn vrijheid om deze trip te maken volledig gunt en mijnsupport. Wat een supervrouw heb ik toch! Ook zakelijk laat ik met vertrouwen en dankbaarheid graag de zaken even los, wetend dat er heel veel leuke en positieve ontwikkelingen zijn waar ik ook best even in gemist kan worden. Een nieuw pand, nieuwe mensen, mooie uitdagende klantprojecten en offerterondes. Het loopt lekker en mijn collega’s zitten er lekker in. Vijf gaan er met zwangerschapsverlof de komende tijd, vijf anderen zijn net begonnen en zullen de komende weken op stoom komen. Twee nog nieuwere doorlopen de opleiding. Maar hoeveel er ook gebeurt, dat kan best even zonder mij.

Business Mastery

Eigenlijk ben ik op weg naar Fiji. Zo’n beetje de verste plek op aarde, en volgens sommigen ook één van de mooiste. Ik heb mezelf ingeschreven voor een vijfdaags seminar ‘Business Mastery’ om met 100 ondernemers te leren, te netwerken en plezier te maken. Doel: de stap te zetten van Business Operator, waar je vooral heel hard werkt voor je bedrijf, naar ‘Business Owner’, waar je bedrijf voor jou gaat werken!

Natuurlijk is het je reinste waanzin om zoiets te moeten doen op de verste plek op aarde. En er is vast ook de mogelijkheid om vergelijkbare lessen dichter bij huis te leren. Maar dan had ik niet zo’n mooi avontuur gehad als nu! Een trip de wereld rond, langs een aantal fascinerende steden en plaatsen op de wereld.
Mijn reisschema: Amsterdam, Tokyo, Auckland, Sydney, Auckland, Nadi (Fiji), Savusavu (Fiji), Nadi (Fiji), Los Angeles, London, Amsterdam.

Zakentrip

De vraag of dit een zakentrip is of vakantie heb ik al meermaals smalend weggelachen. De tijd dat er een verschil was tussen werk en vakantie heb ik achter me gelaten. In ieder geval wat betreft beleving. Op mijn gezinsvakanties krijg ik de mooiste werkideeën. Tijdens mijn werkactiviteiten neem ik vaak mijn gezin mee. Deze trip is zonder gezin, dus daardoor misschien werk? Maar puur gecreëerd vanuit mijn passies voor ontwikkeling, ondernemen, seminars, stranden en wereldsteden. Dus toch vrije tijd? Ik hoop en geloof dat voor veel mensen de grens tussen werk en vrije tijd vervaagt en ik ben daar echt blij mee. Het is toch heerlijk om je werk te maken van zaken waar je zo vrolijk van wordt dat het wel vakantie lijkt?

Kadootje voor thuis

De bloemist bij wie ik vanmiddag een mooi boeket kocht voor mijn vrouw, vroeg of het een kadootje was of voor thuis. Net zo’n soort spraakverwarring. Alsof je geen kadootje voor thuis kan meenemen!?

Ik heb ook al een paar keer de vraag gekregen hoe ik het voor elkaar kreeg om zomaar drie weken mijn gezin achter te laten. Dat dat zomaar kon!!
Maar als  ik dan doorvroeg en de vraagsteller er ook best oren naar leek te hebben om zo’n tripje te maken, even los van de dagelijkse sleur, dan bleek hij of zij dat nog nooit serieus ter sprake te hebben gebracht. Tja, dan gaat het ook niet zo snel gebeuren.

Gunnen

Wien en ik hebben een mooie vorm gevonden om elkaar dit soort tripjes te gunnen. Zo verbleef zij in maart 3 weken in Amerika, voor een training bij Byron Katie en familiebezoek. Toen runde ik het huishouden. En in Juli gaat ze weer een week naar de bergen, dan ben ik er ook weer thuis, met veel plezier.
De grap is, het is eigenlijk helemaal niet zo’n opgave om het huishouden even een paar weken in je eentje te runnen. Sterker nog, het heeft ook z’n voordelen. Met de kids heb je ineens een hele speciale band, omdat je – gedwongen tijdens zo’n periode – echt voor ze moet kiezen. Je hebt veel meer focus op ze dan normaal, als je het samen doet.
En het is ook best lekker om even helemaal geen rekening te hoeven houden met je partner en het op je eigen manier te kunnen doen. Wel zo overzichtelijk.
Niet te lang natuurlijk, want het wordt uiteindelijk ook knap ongezellig. En een beetje eendimensionaal.
Maar een week of drie is prima te doen. Ik kan het iedereen aanraden.

Nu ga ik ook een tukje doen, terwijl de turbulentie ons vliegtuig heen en weer schudt. De zeven uur tijdsverschil is het best op te vangen door een paar uur slaap in het vliegtuig te pakken, voor het ontbijt wordt geserveerd over een uur of vier. Welterusten en tot in Tokyo!

Love time employment

Life Time Employment

Een hele tijd geleden, was ‘life time employment’ de norm:
Als werkgever zorgde je van wieg tot graf voor je medewerkers. Of je wilde of niet, je begeleidde je werknemer via speldje (12,5 jaar dienstverband), vulpen (25 jaar) en een receptie (50 jaar) naar zijn pensioen. Die arbeidsverhoudingen zijn voorgoed veranderd.

Toch wil je als werkgever of ondernemer graag kunnen rekenen op je mensen. Investeren in opleiding en groei van medewerkers die er elk moment de brui aan kunnen geven, wil geen enkele weldenkende baas. Hoe kun je je mensen aan je binden, zelfs in deze tijd?

Liefde

Het antwoord is, zoals zo vaak: de liefde.
Behandel je medewerkers zoals je je geliefde behandelt: met respect, vertrouwen, waardering en gelijkwaardigheid. Als de baas zijn mensen echt ziet voor wie ze zijn, gelijkwaardig behandelt en durft te denken en handelen vanuit wederzijdse belangen, dan zal de loyaliteit die hij daarvoor terugkrijgt je verbazen.
Werknemers die serieus genomen worden en merken dat er echt naar hun belangen, passies en talenten gekeken wordt, hebben geen enkele reden om naar een andere baan om te kijken. Die blijven bij je, een liefde lang!

Sinterklaas bestaat!

Velen vermoedden het al jaren, en het blijkt echt waar te zijn. Sinterklaas bestaat! En je kunt hem continu vragen wat je wilt en het ook nog krijgen! Dat bevestigde Rob de Best me onlangs weer, toen hij bij ons te gast was om te vertellen over zijn boek ´Als je niet duidelijk zegt wat je wilt. krijg je meestal iets anders.´
Rob legt in zijn boek precies uit hoe het zit. De meeste mensen krijgen niets, omdat ze niets vragen. Terwijl de Sint voor iedereen beschikbaar is om je wensen in te willigen. Er zijn echter wel een paar voorwaarden, zo schrijft Rob in zijn boek. Sint luistert alleen naar verlangens bijvoorbeeld…. En je moet wel in Sinterklaas geloven.

Wat van de overvloed

Het geheim van Sinterklaas is wat mij betreft de wet van de overvloed. Er is genoeg voor iedereen en als jij deelt wat je hebt, inclusief je dromen, passies en je talenten, dan wordt je een magneet. Dan vergroot je de kans dat je dromen werkelijkheid worden en dat je talenten en passies worden gezien, gewaardeerd en kunnen worden benut. Als je deelt wat je hebt, krijg je er vaak meer van!

Wil je weten hoe Rob´s theorie gaat? Reageer op dit bericht met jouw dromen op rijm, en ik stuur een exemplaar van het boek naar de 3 meest aansprekende.

Pagina 6 van 7« Meest recente...34567