presentatie

Hoe ik mijn droombaan ontdekte bij Trabajo

Hoe ik mijn droombaan ontdekte bij Trabajo

Trabajo

Vrijdag 19 november ontdekte ik per ongeluk mijn nieuwste droombaan, toen ik te gast was bij Trabajo. Trabajo helpt mensen met kleine afstand tot de arbeidsmarkt om te voorkomen dat ze in de bijstand komen. Dat gaat soms om wetenschappelijk opgeleide mensen en ook om mensen met minder opleiding. Allen worden samengebracht, en in groepen van 15 personen in een snelkookpan van 3 maanden begeleid naar een duurzame betaalde baan. Het is een intensief traject, want elke dag is voor de helft gevuld door (productie-)werk en voor de andere helft met training en coaching. En dat drie maanden lang.

Er was een reden voor een feestje, want Trabajo bestond een jaar en had inmiddels hele goede resultaten laten zien. 60% van de deelnemers is inmiddels aan het werk in een betaalde baan, veelal met duurzaam perspectief.

Jubileum

Om het 1 jarig jubileum luister bij te zetten, mocht ik de zaal een uurtje vermaken rondom mijn thema droombanen. Voorafgaand aan de middag, hadden 250 mensen de mogelijkheid gekregen een DroomBaanReis te ondergaan. Tien dagen kreeg iedereen een mail met opdracht, gebaseerd op het boek ‘Marijn Is Klaar Met Werken’. Heel veel mensen hebben de reis gemaakt, en ik heb een mailbox vol ontroerende, inzichtvolle en inspirerende reacties van de deelnemers. Ik had dus veel zin om naar Eindhoven af te reizen voor de finale…

Nadat we de oprichters en initiatiefnemers in het zonnetje hadden gezet, lieten we een aantal deelnemers aan het woord. Deelnemers Patrick, type ruwe bolster blanke pit, maakte indruk met een paar krachtige one-liners over wat Trabajo hem had geleerd. Van zijn trainers had hij inspirerende lessen geleerd zoals “Als je valt ben je nog niet verslagen”. Of een volstrekt verfrissende manier van solliciteren, door gewoon een bedrijf binnen te stappen met de openingszin: “We hebben allebei geluk vandaag!’.

Vervolgens mocht ik met de zaal aan de slag en dat was een mooie ervaring. Stel je voor: vrijdagmiddag, een donkere zaal met achterin de lonkende bar. Ik ontdekte dat er maar één manier was om deze groep aan me te binden: interactief en met humor. Met diverse oefeningen liet ik mensen met elkaar in gesprek gaan en nodigde ik ze uit om uit hun comfortzone te stappen. Lekker los, lekker luchtig.

En toen ik daar, tegenover de donkere anonieme mensenmassa in theaterachtige-borrelsetting, mijn ding deed bedacht ik me ineens: zou stand-up comedy dan inderdaad mijn volgende droombaan zijn? (zoals mijn anonieme coach me al suggereerde…)

Wat gebeurde er na de DroomBaanDag?

Wat gebeurde er na de DroomBaanDag?

Elke maand verzorg ik de DroomBaanDag ®. Het is een seminar wat ik al heel wat jaren verzorg. Zowel op open inschrijving als incompany. De inhoud van de dag wijzigt maandelijks op details, maar de grote lijn blijft eigenlijk steeds overeind. Inmiddels hebben al enkele duizenden mensen de dag meegemaakt.

Droomreacties

Het leukste van de DroomBaanDag ® vind ik de reacties over de resultaten na afloop. Soms pas jaren later. De mails die ik ontvang van mensen die vertellen dat de dag hen aan het denken heeft gezet, of beter nog, aan het doen! Dat zijn de mails waar ik het meeste plezier aan beleef. Ik zal niet zeggen dat dat is waar ik het voor doe, want ik vind het natuurlijk ook zelf gewoon leuk om te doen. Maar het geeft me wel de extra voldoening om te merken dat mensen profijt hebben en nieuwe inzichten krijgen, waarmee ze zelf vanaf de DroomBaanDag ®, hun leven een niveautje hoger kunnen tillen.

Ik zou het leuk vinden als je – mits je ex-deelnemer bent natuurlijk – jouw reactie en resultaat van de DroomBaanDag ®, hieronder zou willen beschrijven.

Droombaan gevonden?

Misschien heb je daadwerkelijk je droombaan gevonden. Of misschien heb je (net als ik zelf een aantal keer deed) gewoon je droombaan zelf verzonnen en ben je dat gaan doen. Zelfstandig, of (zoals ik in eerste instantie bij Randstad) in loondienst. Misschien ben je er nog niet uit, maar heeft het je wel tot actie aangezet. Ik ben dan natuurlijk benieuwd wat je hebt gedaan en wat het opleverde. Of heeft het je (nog) niets opgeleverd? Dan hoor ik dat ook graag, misschien kan ik, of een van de andere ex-deelnemers, nog iets voor je kan doen! Ik zie uit naar je verhaal!

NB. Als je geen DroomBaanDag® hebt meegemaakt, maar een ander seminar of lezing, en toch een ervaring wilt delen, je bent van harte welkom!

Ongekende mogelijkheden

Ongekende mogelijkheden


Vandaag zou ik (net als gisteren) een lezing geven op de beurs Diversity Works. Gisteren een volle zaal met 150 mannen en (voornamelijk) vrouwen. Eén probleem: woensdag is mijn papa dag en ik had niets geregeld voor mijn lieve kids. De oplossing: ik nam ze mee.

Leuk experiment

Erg leuk experiment: ik dacht laat ik eens out of the box denken en een groot aantal moeders – waarvan veel worstelen met de werk/prive balans – stretchen op wat er allemaal mogelijk is. Een beetje verbouwereed publiek van weer 150 vrouwen en (een paar) mannen, keken naar mij als spreker terwijl mijn zoon van 7 en mijn dochter van 3 aan een tafel zaten te spelen of op het whiteboard een tekening maakten.

Het was een hilarisch avontuur. Zo anders dan hoe een lezing er normaal aan toe gaat. Ik zelf genoot vooral van de momenten waarop ik werd onderbroken door mijn dochter, en waarop ik dan heerlijk primair kon reageren, midden in een zin (‘wat is er schatje?’). Echt heel leuk en verfrissend. Laten we het niet allemaal al te serieus nemen…

Extra uitdaging

Er ontstond echter één extra uitdaging. Mijn dochter Nikki ontpopte zich als een waar podiumbeest. Toen zij mij 10 minuten had geobserveerd met de microfoon en een volle zaal die muisstil luisterde naar mijn verhaal, dacht ze nog maar 1 ding: DAT WIL IK OOK!! Daar werd van mij de nodige tact en strategie gevraagd!
Gelukkig had ik heel wat oefeningen in mijn verhaal paraat, waarmee ik het publieks steeds weer een paar minuten aan het denken zette. Dat gaf me de gelegenheid ook wat aandacht aan de kids te geven, die een vrij korte spanningsboog hebben. Gelukkig was zoon Piet er ook. Hij hield het iets langer vol dan zijn zusje en kon haar regelmatig behoeden mijn microfoon uit handen te trekken.

De vloer op

Aan het eind van het verhaal kwam ik er echt niet meer onderuit. Nikki wilde de vloer. Toen ik mijn verhaal had afgerond, na een uur, kondigde ik voor het eerst (en vast niet voor het laatst) van mijn leven mijn dochter aan ‘on stage’. Ze zong met de microfoon een prachtig lied voor een aandachtig luisterend publiek. Bovendien werd ze beloond met een oorverdovend applaus! Ik zie uit naar de volgende lezing op woensdagmiddag!