voornemens

Gratis DroomBaanDag® bij de virtuele DroomBaanReis

Als speciale kerstbonus, gaf ik bij de lancering van  de virtuele DroomBaanReis, deelname aan de DroomBaanDag® op 27 januari kado. Daarmee is het ineens echt een offer-you-cant-refuse! Vandaar de overweldigende belangstelling waarschijnlijk…

Onderstaand het filmpje wat ik gebruikte voor de aftrap. Klik op het plaatje voor het filmpje en alle info over dit programma:

Je hebt invloed op je eigen geluk

Vorige week sprak ik met een vriend over afvallen. Hij heeft al jaren wat meer kilo’s dan hij zou willen, en afvallen lukt maar niet. Op enig moment zei hij: ‘ik geloof niet dat mijn geluk afhangt van die paar kilootjes meer of minder’.
En daar was ik het niet met hem eens.

In het begin van het jaar ben ik er –  eindelijk, ook in mijn geval – in geslaagd om 14 kilo af te vallen. Eindelijk had ik mijn overtollige kilo’s afgeschud, waarover ik al eerder een blogbericht schreef. Dat was al jaren een van mijn doelen, en eindelijk was het me gelukt!
En als ik terug kijk, heeft dat mijn persoonlijk geluk wel degelijk zeer positief beinvloed. En dat zit in een aantal dingen:

  • ik voel me fitter en gezonder;
  • ik ben trots op mezelf, dat ik mijn doel heb gehaald;
  • ik krijg veel complimenten van mensen die vinden dat wat minder kilo’s me goed staat;
  • ik heb meer en leuker contact met onbekenden, waarschijnlijk deels omdat ik er beter uit zie en deels omdat ik mezelf beter voel, met meer zelfvertrouwen.

Afvallen heeft mij dus gelukkiger gemaakt.
En dat afvallen heb ik zelf gedaan. Ik heb mezelf dus gelukkiger gemaakt.

Ik hoor het vaker, als het gaat over het stellen van doelen en het nastreven ervan. Het argument van deze vriend: ‘Ik denk niet dat mijn persoonlijke geluk afhangt van ….. minder kilo’s, een betere baan, meer geld. Toch denk ik dat het in veel gevallen dus wel zo is.

Als je nadenkt over wat je heel graag wilt, wat je droom is, of je verlangen en je zet vervolgens alles op alles om dat te laten lukken, dan doe je jezelf een groot plezier. Jouw actie vergroot de kans dat het je ook daadwerkelijk lukt je doel te bereiken, of dat nou gaat om minder kilo’s, stoppen met roken, meer sporten, een leukere baan, meer opdrachten, meer geld op je bankrekening, etc. En de kans is groot dat je persoonlijke geluk daarmee groter wordt. Zelfs als het (nog) niet (helemaal) lukt om je doel te bereiken.

Toen ik me bovenstaande realiseren, was ik ook direct weer gemotiveerd om mijzelf op scherp te zetten: van de 14 kilo die ik afviel, zijn er alweer 5 bij gekomen. En die gaan eraf voor 31 december, dat beloof ik je! De handleiding staat in dat eerdere blogbericht.
En dit boek van Timothy Ferriss gaat me daar ook vast bij helpen. Doe je mee? We hebben nog 3 weken.

Esther Jacobs interviewde me voor ‘Wat is jouw droom?’

Sinds we een paar jaar geleden samen op een podium stonden bij CapGemini, kruisen Esther Jacobs‘ en mijn wegen elkaar herhaaldelijk. En dat is altijd inspirerend.
Zo gaf het interview (lees het hieronder) wat ze met me afnam, voor haar boek ‘Wat is jouw droom?’, mij de impuls voor actie voor mijn droomproject: het DroomBaanHotel.


Het interview is leuk geworden, tussen een heleboel andere leuke en inspirerende levensverhalen. Hieronder mijn stuk, met daaronder een link naar een pdf van het eerste hoofdstuk. En naar de bestelpagina voor het hele boek van Esther.

Huub (42) zegde zijn baan op om een eigen bedrijf te beginnen. Hij werd ‘droombaangoeroe’ en helpt nu anderen hun droombaan te vinden.

“Ik werkte bij Randstad. Toen ze daar mijn droombaan niet hadden, heb ik hem een aantal keer zelf gecreëerd! Uiteindelijk moet je het toch zelf doen.
De eerste keer werd ik account manager new business in Amsterdam. Ik merkte dat alle uitzendbureaus in dezelfde vijver visten en zich op dezelfde klanten stortten. Ik dacht: als we nu eens vooruit denken en juist bedrijven benaderen die zich in Amsterdam willen gaan vestigen, dan onderscheiden we ons, hebben een duidelijke meerwaarde en hebben eigenlijk geen concurrentie. Ik maakte een strak plan, Randstad kon er niet omheen. Het idee werd dus goed ontvangen en ik kreeg de functie die ik zelf had bedacht.

De tweede keer zat ons kantoor op de Dam midden in het centrum van Amsterdam. Ik merkte dat we eigenlijk weinig deden voor de winkels om ons heen. Tijdens een interview met AT5 bedacht ik impulsief dat we daar iets aan moesten doen en onthulde ik een plan daarvoor. Ik vroeg de mensen van AT5 om als titel onder mijn naam “Randstad Retail” neer te zetten. Die divisie van Randstad bestond helemaal niet! In de hiërarchie naar beneden toe werd de actie goed ontvangen, maar naar boven toe was het hele bedrijf in rep en roer. Gelukkig had ik van tevoren even bij mijn directe baas gecheckt en die vond het wel een goed idee, dus dekte hij me. ‘Zolang je maar resultaten boekt is het voor mij OK’ zei hij letterlijk. Randstad Retail was al op TV, bestond dus eigenlijk al, kortom ze konden er niet meer omheen. Met zoveel publiciteit moesten er wel iets gebeuren en mocht ik uiteindelijk met het plan aan de slag.


Weer een tijd later zou mijn vriendin naar Rome verhuizen. Ik wilde natuurlijk graag met haar mee. Randstad bleek wel in Noord-Italië een kantoor te hebben, maar niet in Rome. Ik dacht: “waarom eigenlijk niet in Rome?” en schreef een business plan voor ‘Randstad Rome’. Ik ging op eigen houtje een week naar Rome, huurde een scooter en reed bij alle concurrenten langs om een offerte te vragen voor een denkbeeldig bedrijf dat zich in Rome zou vestigen. Zo bracht ik de hele markt in kaart. Dat plan legde ik voor aan mijn baas. Wat meespeelde in de beslissing om mij Randstad Rome op te laten zetten waren twee dingen: Ik was er al geweest, had het onderzoek al gedaan: ik had initiatief getoond en laten zien dat er een markt lag voor Randstad. Een ten tweede had ik al ontslag genomen om met mijn vriendin mee naar Rome te verhuizen. Ik had dus niets te verliezen en was niet afhankelijk van Randstad. Bij wijze van spreken zou ik het plan ook zelf kunnen uitvoeren of bij een concurrent voorleggen. Al die factoren speelden denk ik mee.


Uiteindelijk heeft het avontuur in Rome niet lang geduurd. Mijn kantoor viel onder Randstad Italië en ik had constant discussies met mijn Italiaanse baas. Ik wilde met een groot PR offensief de nieuwe vestiging in de markt zetten. Hij had meer een klein winkeltje in gedachten. Uiteindelijk kwamen we er niet uit.

Na een aantal jaar bij uitzendbureaus kwam ik tot de conclusie dat de branche van werving en selectie vooral is gericht op de bedrijven die mensen nodig hebben. Die organisaties zijn het uitgangspunt, niet de werkzoekenden. De bedrijven betalen de werving, dus zij hebben het voor het zeggen.
Ik besloot een ‘omgekeerd’ wervingsbureau op te zetten. We werkten vanuit de klant, de werkzoekende. De mens was leidend, niet het bedrijf. Wij zochten uit wat de werkzoekende wilde en vonden een passende baan. Uiteindelijk ontvingen we dan ook nog de bemiddelingsfee van het bedrijf, maar we gaven de helft weer aan de klant als opleidingsbudget. Het was een vernieuwend concept en het liep goed.

Ik moet zeggen dat ik wel enigszins naïef in het ondernemerschap was gestapt. Het was hoogconjunctuur: de economie draaide als een tierelier. Iedereen was op zoek naar mensen en er werd enorm veel geld betaald voor de bemiddeling. Ik nam al snel een aantal mensen aan en bood ze een hoog salaris, een auto, een laptop etc. Zolang het goed ging was dat geen probleem, maar in 2001, na 9/11 zakte de markt in. Het was een enorme uitdaging: de hele wervings- en selectiemarkt stortte in. Mijn bedrijf met hoge kosten werd een financieel drama. Ik bleek geen goede manager te zijn. Ik was op van de stress en werd een soort tiran op de werkvloer. Toen we bijna failliet gingen, heb ik met pijn in het hart afscheid moeten nemen van mijn medewerkers. Ik bleef achter met een halve ton euro schuld.

Daar kwam nog bij dat in dat zelfde jaar ook ons eerste kind werd geboren en mijn vrouw borstkanker bleek te hebben. Gelukkig is alles weer goed gekomen, maar je kunt je voorstellen hoe onzeker, chaotisch en moeilijk die tijd was…

Die schuld drukte enorm op me. Van een goede vriend kreeg ik de tip om regelingen te treffen met mijn schuldeisers. Ik wist helemaal niet dat dat kon, maar veel bedrijven kiezen in zo’n situatie liever voor een klein bedrag ineens, dan een onzeker groter bedrag (met het risico dat degene die ze moet betalen failliet gaat en ze dus helemaal niets krijgen), in de toekomst. Voor een trainingsbureau mocht ik mijn schuld afbetalen door trainingen te verzorgen. Zo heb ik een groot deel van mijn schuld weggewerkt.
In die periode ontstond een nieuw idee. Ik wilde trainingen gaan verzorgen voor werkzoekenden, en ze daar zelf voor laten betalen. Zo was ik niet afhankelijk van de grote bedrijven en kon ik me nog beter op de klant richten. Ik besloot dit keer geen mensen in dienst te nemen. Dat was minder risico en bovendien was ik geen goede manager gebleken. Bij Talentfirst werken we alleen met free-lancers, die zich helemaal verbinden aan het concept en de trainingen die we geven. Het is heel leuk dat iedereen zijn eigen verantwoording heeft, flexibel zijn tijd in kan delen, zijn eigen klanten heeft en dat we toch gezamenlijk een filosofie, methode en ruimte delen.

Eigenlijk ben ik dankbaar dat het zo is gegaan. Als de crisis een jaar later was gekomen, was het heel anders gelopen. Dan had ik nog meer mensen in dienst gehad, nog meer kosten gemaakt en was de financiële ramp nog groter geweest. Dan had ik het waarschijnlijk niet gered als de crisis uiteindelijk had toegeslagen. Het klinkt raar, maar zo’n crisis is goed voor ondernemers. Je moet dan goed naar je kosten kijken. Als de economie goed draait is de druk minder groot. Crisis is een kans. Je moet goed kijken naar je kosten en je toegevoegde waarde. Als je makkelijk geld verdient, dan let je daar niet zo op en dan word je log en lui.

Wat ik heb geleerd is dat je zoveel mogelijk actie moet ondernemen. Je moet zoveel mogelijk zaaien en alle omstandigheden creëren en optimaliseren die je kunt beïnvloeden. Daarna moet je het loslaten en aan het universum overlaten of het lukt. Je moet je er niet persoonlijk aan verbinden. Dus: zelfs als je er alles aan hebt gedaan, lukt het niet altijd. Maar als je er niet alles aan hebt gedaan, dan kan je jezelf dat nooit verwijten.”

Klik hier voor het eerste hoofdstuk uit Esther’s boek.
Esther biedt meer dan 10.000 euro aan gratis boeken, workshops en persoonlijke begeleiding, als je hier het boek bestelt!

Web 4.0 werkt!

Vandaag precies een jaar geleden lanceerde ik het boek ‘Marijn Is Klaar Met Werken’. En nu pas realiseer ik me ten volle dat het boek eigenlijk mijn eigen DroomBaanReis is. Inclusief die bijzondere techniek van de ‘thought generated experiences’, ofwel web 4.0.
Die techniek werkt magisch!!

Zojuist loop ik door de Amsterdamse Jordaan – waar ik woon en waar het meeste uit het boek zich afspeelt. Bij ’t Kaasboertje (een broodjeszaak die ook in het boek voor komt) stoot een toerist me aan, wijzend op op de muur hangende foto van Marcel Wanders. “Is that you?”. “Nee,” zegt zijn vriend, “dat is Marcel Wanders”. Grappig denk ik, want ik ben van plan bij MOOOI langs te lopen, de galerie van Wanders, om de hoek. Wellicht loop ik ‘m tegen het lijf, want tot een echte wat langere ontmoeting met hem is het, na onze eerste kennismaking, nog nooit gekomen, dus dat staat nog op mijn verlanglijstje. De man zat al in mijn gedachten wanneer iemand vind dat we blijkbaar op elkaar lijken.
Wanders komt voor in mijn boek met de voor mij inspirerende tekst: ‘Ik heb geen dingen op mijn verlanglijstje, als ik iets wil doe ik het gewoon’. Een magische levenshouding!

Met een heerlijk broodje loop ik naar MOOOI en – het verbaast met niet – geen spoor van Marcel Wanders. Wel een mooi kunstwerk, met pontificaal Bloemgracht bovenop, de straat waar ik woon en waar het boek zich afspeelt (in het nog te realiseren DroomBaanHotel boven ons huis….)

Etend van mijn broodje loop ik weer naar buiten, naar de overkant van de straat het zonnetje in. Plotseling waait een krant van een cafeterras op met de wind. De krant belandt recht voor mijn voeten. Ik volg mijn intuitie, pak de krant op en loop naar het terras om het terug te geven aan degene die het leest. Ik overhandig de krant. Het is Marcel Wanders.

Ik draai me om terwijl dit bizarre feit tot me doordringt. Dit kan niet waar zijn. Dit is het. Dit is de magie!
Ik draai direct weer naar hem terug en verexcuseer me. Ik stel me aan hem voor, vertel dat ik precies een jaar geleden een boek heb gemaakt, waar hij in voor komt en dat ik dat boek nog heel graag aan hem aanbiedt. Ook vertel ik hem hoe bizar dit is: waar mijn boek precies gaat over dit fenomeen, de magie van het leven als je je intuitie volgt en het universum de rest laat doen. We spreken af hoe ik hem kan bereiken, hij vindt het leuk om een afspraak te maken.

Web 4.0 werkt!! De magie van het leven ontvouwt zich als je ervoor open staat. Wow!

Terugkijkend op het jaar wat ligt tussen de boeklancering en vandaag, kan ik alleen maar concluderen dat mijn boek ook voor mij de sleutel is tot de magie van het leven. Alle 43 mensen die in het boek voorkomen, hebben ook een magische boodschap of inzicht voor mij. Ze staan natuurlijk niet voor niets in mijn boek! Ook dat is web 4.0!
Het is aan mij om mijn intuitie te volgen en de hints, tips, inzichten en kansen te herkennen en te verwerken. Of dat leidt tot concrete samenwerkingen, zoals met Richard, Steffen, Kai, Hein de K, Peter, Ronald en Marielle, Boris en Saskia. Of misschien tot inzichten, zoals aangereikt door Noor, Sanne, Leonie, Erik, Martijn en Patz. Of zijn het nog dromen, die pas later aan de beurt komen zoals met Maarten, Richard, Frank W, Erik-Jan, Martijn en Hein. Of alleen de rolmodellen die mijn bewondering hebben en me laten zien hoe het kan zoals de heer Ritman, Marcel, Frank, Petra en Michelle, Salem, Armin en Huub vd L.

Vandaag realiseer ik me ter dege dat de magie van het leven zich aan me aandient als ik er open voor sta, mijn intuitie volg en in actie kom. Dat is alles, dat is mijn deel. De rest wordt voor gezorgd: de juiste krant waait op het juiste moment op.
Sterk spul, dat web 4.0!

Bestel het boek hier (o.b.v. waardebepaling achteraf)

Mijn dubbelleven en alcohol

Sinds oud en nieuw drink ik geen alcohol meer. Zoals dat vaker gaat, besloot ik de wijntjes en biertjes eens een poosje te laten staan. Geen idee voor hoe lang. Goede voornemens, je kent ze.

Tegelijkertijd kreeg ik een reactie op mijn blog over ‘het eindejaarsgesprek met jezelf’ van Ruth, uit Indonesie. Zij vertelde trots te zijn al twee jaar geen alcohol meer te drinken. Ik was getriggerd.

Rond 15 januari besloot ik, o.a. geinspireerd door een filmpje van Anthony Robbins, werk te gaan maken van mijn droom om minder dan 90 kg te wegen. Daar paste mijn tijdelijke alcohol-ban natuurlijk perfect in. Met mijn inspanningen om af te vallen verlengde ik automatisch mijn non alcohol experiment.

Inmiddels zijn we bijna 4 maanden verder. Ik ben 14 kg lichter, voel me fit en mentaal scherp. En ik drink nog steeds geen alcohol, ondanks de verleiding die er af en toe is om mee te doen in de gewoonte van velen om me heen. Het is opvallend hoe vaak je gek aan gekeken wordt als je een frisje neemt in plaats van een prosecco, biertje of wijntje.

En na vier maanden heb ik een bijzondere ontdekking gedaan. Het niet drinken van alcohol levert me een zee van tijd, scherpte, effectiviteit, energie en mogelijkheden op! En er is eigenlijk geen nadeel aan!

Het voelt alsof ik een dubbelleven heb gekregen. Ik maak feestjes mee waar ik me uitstekend vermaak, leuke gesprekken en plezier en fiets fris als een hoentje naar huis. Ik sta tot 3 uur ‘s nachts op een housefeest in de Gashouder, om vanaf 9 uur de volgende ochtend een super Droombaandag te verzorgen, zonder een centje pijn. Gisteren begon een Amsterdamse vrijmibo om 18 uur op ‘t Spui en ging over in een gezellige avond via de Pieper, George en Bo Cinq tot 2.00 u. En vanmorgen stond ik om 9 uur weer in mijn Yoga les. Het begin van een heerlijke zaterdag in de zon. Hoe anders zou dat gelopen zijn als ik mijn glaasjes had meegedronken tussen 18.00 en 2.00 uur?

Ik ben er eigenlijk wel uit.
Ik verleng mijn experiment voor onbepaalde tijd.
Ik ben er blij mee!

Afvallen zoals Napoleon Hill het zou doen

Ik houd van uitdagingen, die zetten me aan tot actie. Een uitdaging gekoppeld aan een intrinsiek verlangen of droom werkt bij mij magisch!

Sinds een paar weken realiseer ik me dat 10 kilo lichter zijn, of eigenlijk op het gewicht uitkomen wat bij me paste toen ik 20 was (voordat mijn studententijd begon), niets minder is dan een volwaardige droom of verlangen. Dat is iets waar ik gewoon heel erg naar uit zie, en tegelijkertijd ook heel erg (onderhuids en subtiel) ontevreden over ben in mijn huidige leven. Dat vertaalt zich in minder zelfvertrouwen, minder lekker in mijn vel zitten, minder blij zijn als ik in de spiegel kijk, minder fit zijn, minder aantrekkelijk voelen, minder spontaan zijn naar anderen, minder comfortabel zijn op het strand of zwembad, minder lol en plezier hebben. En dus, minder uit mijn leven halen dan mogelijk. Ineens werd het me helemaal duidelijk dat die 10 of 12 kilo teveel gewicht die ik met me meesleep, eigenlijk een hele grote invloed hebben op mij en mijn bestaan.

Sinds ik me dat heb gerealiseerd ben ik vol gedoken in het terugbrengen van mijn gewicht naar de default stand van onder de 90 kilo. Met een vastberaden doelgerichtheid zoals Napoleon Hill het in zijn onvolprezen boek ‘Think & Grow Rich’ beschreven heeft.
Door het zo precies te voelen zoals ik het boven beschreven heb, is er in mijn hoofd een soort hefboom in werking getreden, waardoor ik eigenlijk geen enkele twijfel heb dat het te doen is en dat het mij gaat lukken. Dat helpt me om dat wat ervoor gedaan moet worden – want het gaat natuurlijk zeker niet vanzelf – met speels gemak klaar te spelen. Omdat het niet meer gaat om wat ik moet doen, maar het gaat om waarom ik het doe. Omdat ik me intens verbonden heb met het wenkend perspectief van het lichaam wat bij me past. En net zo intens beleef wat het nu en in de toekomst voor me betekent als ik daar niets aan doe.
Ik moet zeggen dat dat een geweldige beleving is, nu al, zonder dat het resultaat is geboekt.

Zoals gezegd weet ik dat er het een en ander voor moet doen. 
Wat ik tot nu toe doe is:

  • Ik drink geen alcohol meer vanaf 1 januari (2 glaasjes uitgezonderd ergens begin januari). Het grappige is dat ik hiermee was gestopt voordat ik me dit verlangen realiseerde. Een mooie bijkomstigheid.
  • Ik beperk het snaaien en snoepen tot een minimum.
  • Ik gebruik geen suiker meer in koffie en thee (ook geen honing)
  • Op aanraden van mijn collega Ilonka heb ik gevisualiseerd hoeveel 10 kilo eigenlijk is, met tien pakken suiker (zwaar!!). Dat geeft een mooi hefboomeffect. Dat wil ik dus niet meer dagelijks mee hoeven slepen!
  • Ik heb mijn afvaldroom gedeeld met mijn collega’s tijdens ons weekend in Portugal. Sowieso deel ik het met steeds meer mensen, want het helpt! Het belangrijkste effect is op mezelf, dat ik er steeds meer vol in ga staan. Fascinerend vind ik het feit dat het toch een niet echt ‘cool’ ding is voor mensen. Ik merk nu ineens hoe subtiel de invloed van mensen om je heen kan zijn. Vooral mensen die zelf ook net iets te zwaar zijn, kunnen soms heel indirect afwijzend of terughoudend reageren (zou zomaar iets met eigen onzekerheid te maken kunnen hebben). Ik laat dit vrij makkelijk van me afglijden, tenslotte ben ik op een missie!
  • Sinds drie weken doe ik drie keer per week Bikram Yoga. Dat is een vrij fysiek zware 90 minuten durende yoga in een ruimte die 40 graden is. Doel is om soepeler te worden en afvalstoffen uit te stoten. Je valt er ook van af. Het is een nieuwe ervaring, pittig, maar zeer bevredigend. Een hele nieuwe manier van met je lichaam bezig zijn.
  • Ook loop ik een paar keer per week hard. Niet al te lang, driekwartier ongeveer, en dat gaat eigenlijk heel lekker.
  • Ik heb een online Mentaal Dieet Plan aangeschaft, getriggerd door het feit dat het zich voornamelijk tussen je oren afspeelt hoe en wat en waarom je eet. Het heeft me een aantal mooie inzichten opgeleverd en ook wat praktische tips:
  • veel water drinken helpt, en dan niet in glazen maar in een paar halve liter flesjes per dag. Bijvoorbeeld net voordat je gaat eten, wat je hongergevoel minder maakt.
  • meerdere malen per dag kleine maaltijden, dus bijvoorbeeld zowel om 11 uur als om 2 uur één broodje, in plaats van een complete lunch om half één.
  • tijdens het eten pas een volgende hap nemen als je mond leeg is. Zo’n open deur, maar ik betrap mezelf er continu op.
  • het verschil tussen vetten, loolhydraten en eiwitten en het geheim van eiwit als brandstof als je wilt afvallen.
  • Ook ben ik de online cursus van Psychologie Magazine ‘Denk je slank’ gestart. Ben ook hier vooral getriggerd in het mentale aspect. Hoe kun je je gedachten sturen om je eetgedrag te veranderen. Want uiteindelijk is dat toch wat je dikt maakt en houdt: wat en hoe je eet. Of zoals een trainer bij Tony Robbins ooit zei: ‘The problem is that this whole (wees naar z’n mond) bigger is than that whole (wees naar z’n achterste). 😉
  • Daarnaast heb ik me aangemeld voor het 1 kilo per week dieet van Dr. Frank, wat een enorme hit blijkt te zijn met 177.000 mensen die meedoen (en 2 tot 3000 per dag erbij). Ook bij hem draait het om eiwitten als sleutel. Ik vind het een vertrouwenwekkend verhaal en laat me er graag door inspireren.

Uit alle dingen die ik oppik en aan deelneem vorm ik mijn eigen proces. Met vastberaden doelgerichtheid. Want wat je je kunt indenken en waar je in kunt geloven kun je bereiken, zegt Napoleon Hill. En ik zie uit naar de resultaten!

Doe het zelf Eindejaarsgesprek

Resultaten uit het verleden geven geen garantie voor de toekomst. Ze kunnen je echter wel helpen om betere keuzes te maken, omdat ze je een hint geven waar je je grootste succes kunt boeken en je geluk kunt vinden. Neem daarom eens even de tijd om een doe-het-zelf eindejaarsgesprek met jezelf te houden (de term kwam ik tegen bij Dan Pink’s blog).
Je legt er een mooi fundament mee om op basis daarvan je goede voornemens, dromen en plannen voor 2010 te formuleren.

Ik wil je graag stimuleren om dit te doen, omdat het volgens mij een cruciaal iets is tegen het einde van het jaar. En iets waar veel mensen te makkelijk overheen stappen.
Daarom als extra duwtje in de rug, verloot ik een exemplaar van het koffietafelboek ‘Marijn Is Klaar Met Werken’ onder de mensen die mij voor donderdag 31 december 09 de antwoorden op onderstaande vragen mailen of plaatsen als reactie op dit blogbericht! (wel ff mailgegevens erbij noteren):

  • Wat heb je geleerd?
  • Waarin heb je jezelf overtroffen?
  • Wat kun je nu, wat je een jaar geleden nog niet kon?
  • Waar ben je trots op?

  • Wanneer kon je het beste gebruik maken van je talenten?
  • Waarmee heb je het meest voor anderen bijgedragen?
  • Wat heb je gecreëerd?
  • Wat heb je over jezelf ontdekt?
  • Wat gaf je de lichtjes in je ogen?
  • Waar wil je meer van in het komend jaar?
  • Welke drie successen heb je geboekt waarop je door wil gaan pakken?
Pagina 1 van 212