DroomBaanDag®

All the juice

Sinds vorige week weet ik het, in een engelstalige presentatie stelde ik me voor: I’m the dreamjob-guy. Klinkt best lekker, ik houd m erin.
Ik krijg een steeds duidelijker beeld van het concept ‘droombaan’. Want de term grijpt om zich heen, maar waar staat het nou echt voor?
Wat is een droombaan? Wat is jouw droombaan?

De korte uitleg: je droombaan heb je als je goed betaald het werk kan doen wat je zelfs zou doen als je er geen geld voor kreeg. Eenvoudig toch? Werk waarvan je energie krijgt, de lichtjes in je ogen, etc.
Maar de iets langere uitleg die mij de laatste tijd bezig houdt gaat verder.

Je droombaan is het doen van het werk, waarin alle facetten van jouw persoonlijkheid echt tot uiting komen. Ook die delen die wat minder voor de hand liggen of die wat minder sociaal wenselijk of geaccepteerd zijn.
En dan wordt het uitdagender, maar komt het ook dichter bij de optimale bijdrage die jij aan de wereld te leveren hebt.
Dat vraagt moed, doorzettingsvermogen en oprechte zelfreflectie.

Zo ontdekte ik onlangs het volgende over mijn eigen droombaan:
Met TalentFirst verzorgen wij leiderschaps- en talentenprogramma’s, waarbij we grote groepen medewerkers van bedrijven helpen bij het verwerven van zelfinzicht en de vertaling ervan naar hun werk. Prachtige programma’s, voor mooie mensen, daar niet van.
Maar als ik terugkijk op de afgelopen jaren, realiseer ik me dat de hoogtepunten van mijn werk niet bestonden:

  • uit het inhoudelijk invullen van die programma’s.
  • of uit het uitvoerende werk in die programma’s (hoewel dat heel leuk was).
  • en zelfs niet uit het klantcontact en het binnenhalen van de opdrachten.

Nee, de mooiste momenten beleefde ik in de zijlijn van die programma’s:
Toen Telfort ons vroeg om alle 600 medewerkers een talententraject te laten doorlopen, kreeg ik het idee om een aparte locatie voor het programma te realiseren. Ik vond een leegstand ABN kantoor naast het Telfort kantoor en verbouwde dat tot het TalentenFort. Dat vond ik echt een kick!
Rabobank vroeg ons om groepen van 60 managers voor 2 jaar te begeleiden en ik bedacht dat het slim zou zijn daar een aparte locatie voor te vinden. Samen met collega Monique vond ik de Talentenbakkerij in Amersfoort, waar we onze tweede TalentFirst locatie realiseerde. Kicken!
Twee jaar geleden beschreef ik het DroomBaanHotel in het boek ‘Marijn Is Klaar Met Werken’. Deze zomer kreeg ik de ingeving hoe dat ook echt te financieren en te realiseren. Een paar weken geleden openden we de deuren van dit unieke plekje, midden in de Jordaan. Weer zo’n kick!

Blijkbaar is dat tastbaar creeeren, bijvoorbeeld in de vorm van de panden zoals hierboven beschreven, één aspect wat voor mij hoort bij mijn droombaan. Het hoort bij mij, het gaat vanzelf en als ik er op terug kijk, zijn het echte hoogtepunten in de afgelopen jaren. Ik heb iets met locaties en panden, blijkbaar.
Als ik dit deel van mijn ideaalplaatje zou ontkennen en/of niet sereus zou nemen, zou ik mezelf te kort doen. Maar ook de wereld om me heen, want met dat aspect erbij kan ik nog veel meer voor anderen betekeken. Het is onderdeel van mijn kadootje voor de wereld.
Ik realiseer me dat er een diepere laag in het concept ‘droombaan’ is. Een laag die verder gaat dan dat je er energie van krijgt, je talenten in kwijt kunt en het net als werk voelt. Als je echt je droombaan wilt realiseren, durf jezelf dan in de spiegel te kijken en te onderzoeken waar jouw verhaal afwijkt van het sociaal wenselijke, het voor de hand liggende. Durf te onderzoeken hoe je echt jouw unieke bijdrage kunt leveren aan de mensen om je heen, op basis van alle aspecten van jouw persoon.

Want, neem het aan van the Dreamjob-guy: That’s where all the juice is!

Wat gebeurde er na de DroomBaanDag®?


Elke maand verzorg ik de DroomBaanDag®. Het is een seminar wat ik al heel wat jaren verzorg, zowel op open inschrijving als incompany. De inhoud van de dag wijzigt maandelijks op details, maar de grote lijn blijft eigenlijk steeds overeind. Inmiddels hebben al enkele duizenden mensen de dag meegemaakt.

Het leukste van de DroomBaanDag® vind ik de reacties over de resultaten na afloop, soms pas jaren later.
De mails die ik ontvang van mensen die vertellen dat de dag hen aan het denken heeft gezet, of beter nog, aan het doen! Dat zijn de mails waar ik het meeste plezier aan beleef. Ik zal niet zeggen dat dat is waar ik het voor doe, want ik vind het natuurlijk ook zelf gewoon leuk om te doen. Maar het geeft me wel de extra voldoening om te merken dat mensen profijt hebben en nieuwe inzichten krijgen, waarmee ze zelf vanaf de DroomBaanDag®, hun leven een niveautje hoger kunnen tillen.

Ik zou het leuk vinden als je – mits je ex-deelnemer bent natuurlijk – jouw reactie en resultaat van de DroomBaanDag®, hieronder zou willen beschrijven (gebruik het reactieformulier).

Misschien heb je daadwerkelijk je droombaan gevonden, of misschien heb je (net als ik zelf een aantal keer deed) gewoon je droombaan zelf verzonnen en ben je dat gaan doen. Zelfstandig, of (zoals ik in eerste instantie bij Randstad) in loondienst.
Misschien ben je er nog niet uit, maar heeft het je wel tot actie aangezet. Ik ben dan natuurlijk benieuwd wat je hebt gedaan en wat het opleverde.
Of heeft het je (nog) niets opgeleverd? Dan hoor ik dat ook graag, misschien kan ik, of een van de andere ex-deelnemers, nog iets voor je kan doen!
Ik zie uit naar je verhaal!


NB. Als je geen DroomBaanDag® hebt meegemaakt, maar een ander seminar of lezing, en toch een ervaring wilt delen, je bent van harte welkom!
NB2. Als je de DroomBaanDag® nog nooit deed, maar dat wel wilt, schrijf je dan snel in op www.DroomBaanDag.com

Gashouder Challenge (#1 van 50)

Ik ben op een missie. En ik heb nog 50 dagen om deze te volbrengen. In 50 dagelijkse blogberichten doe ik daarom verslag van mijn uitdagingen op weg naar dat, wat volgens sommigen gekkenwerk is:
Op 20 november een groots seminar en een feest dat zijn weerga niet kent. In de mooiste en ingewikkeldste locatie van Amsterdam: de Gashouder.

Het seminar wordt de levende versie van mijn boek ‘Marijn Is Klaar Met Werken’: de deelnemers maken mee wat de hoofdpersoon in mijn boek meemaakt en wat leidt tot zijn droombaan.
Het feest wordt de Avond van de Overvloed: een gratis feest, betaald door mij en mijn vrouw, voor mensen die rondom het feest minimaal 100 euro aan een goed doel schenken. Waarom? Omdat geven aan een goed doel een basisbehoefte is, en omdat feesten dat ook is. En door beide behoeftes te combineren, maken we mogelijk dat een veelvoud van ons eigen geld bij goede doelen terecht komt.

Cool he?

En waar sta ik nu? Nog volledig aan het begin. Er is nog niets. Nou, ja, bijna niets. De gashouder is gereserveerd. Met Frouke van Franje zijn we alles in stelling aan het brengen, weten we wat het ongeveer kost, hebben we het plan en orienteren we ons op verdere partijen, zoals een producer en samenwerking met een feest wat de dag erna geprogrammeerd staat.
Qua seminar: De eerste toezeggingen van mensen uit mijn boek heb ik. Het programma van het seminar is er, het staat op de TalentFirst website, je kunt je ervoor inschrijven. Vitae heeft wellicht interesse om mee te doen, vanuit TalentFirst is er enthousiasme…
Qua feest: iedereen vind het idee geweldig! De url is in aanvraag, een simpele site under construction, en kleine denktank vormt zich met ideeen, sponsors, invulling van het programma, etc.
En met Elsevier congressen willen we op de avond ervoor een seminar organiseren met mij en Ralf Knegtmans. Dit kan helpen in het totaalplan, om de kosten voor de rest te reduceren.

Iedereen vind het geweldig. Maar toch raden de meeste mensen het af. Te kort dag. Te groot risico. Te veel, te ingewikkeld, te snel…
En ik zet het toch door.

Vorig jaar hebben we in de Gashouder de Mega Monster Droombaandag georganiseerd en ik ben hooked! Die ruimte, die omvang, die grootsheid. Helemaal mijn ding! Kijk maar opt het filmpje, dan zie je waarom ik ervoor ga!

Impressie van een DroomBaanDag® from Huub on Vimeo.

Hoe nu verder? Alles bedenken, regelen, aan elkaar knopen!

Qua seminar: de juiste propositie, het programma, de mensen uit het boek benaderen, partners vinden en deelnemers werven. De naam van het event moet beter! En dan vol de promotie en verkoop in met zoveel mogelijk slimme partners! GAAN!!

Qua avond van de overvloed: verhaal goed afmaken, ontwerper voor een logo vinden, flyer maken, website afmaken, pers, publiciteit, optredens (Armin?), sponsors voor drank, hapjes, inrichting, acts, etc. OOK GAAN DUS!!

Algemeen: vergunningen regelen, techniek afstemmen, inriching, hulp van zoveel mogelijk mensen….

Delen is vermenigvuldigen toch?
Heb je suggesties?

Ongekende mogelijkheden


Vandaag zou ik (net als gisteren) een lezing geven op de beurs Diversity Works. Gisteren een volle zaal met 150 mannen en (voornamelijk) vrouwen. Eén probleem: woensdag is mijn papa dag en ik had niets geregeld voor mijn lieve kids. De oplossing: ik nam ze mee.
Erg leuk experiment: ik dacht laat ik eens out of the box denken en een groot aantal moeders – waarvan veel worstelen met de werk/prive balans – stretchen op wat er allemaal mogelijk is.
Een beetje verbouwereed publiek van weer 150 vrouwen en (een paar) mannen, keken naar mij als spreker terwijl mijn zoon van 7 en mijn dochter van 3 aan een tafel zaten te spelen of op het whiteboard een tekening maakten.
Het was een hylarisch avontuur. Zo anders dan hoe een lezing er normaal aan toe gaat.
Ik zelf genoot vooral van de momenten waarop ik werd onderbroken door mijn dochter, en waarop ik dan heerlijk primair kon reageren, midden in een zin (‘wat is er schatje?’). Echt heel leuk en verfrissend. Laten we het niet allemaal al te serieus nemen…

Er ontstond echter één extra uitdaging. Mijn dochter Nikki ontpopte zich als een waar podiumbeest. Toen zij mij 10 minuten had geobserveerd met de microfoon en een volle zaal die muisstil luisterde naar mijn verhaal, dacht ze nog maar 1 ding: DAT WIL IK OOK!! Daar werd van mij de nodige tact en strategie gevraagd!
Gelukkig had ik heel wat oefeningen in mijn verhaal paraat, waarmee ik het publieks steeds weer een paar minuten aan het denken zette. Dat gaf me de gelegenheid ook wat aandacht aan de kids te geven, die een vrij korte spanningsboog hebben. Gelukkig was zoon Piet er ook. Hij hield het iets langer vol dan zijn zusje en kon haar regelmatig behoeden mijn microfoon uit handen te trekken.

Aan het eind van het verhaal kwam ik er echt niet meer onderuit. Nikki wilde de vloer.
Toen ik mijn verhaal had afgerond, na een uur, kondigde ik voor het eerst (en vast niet voor het laatst) van mijn leven mijn dochter aan ‘on stage’. Ze zong met de microfoon een prachtig lied voor een aandachtig luisterend publiek. Bovendien werd ze beloond met een oorverdovend applaus!

Ik zie uit naar de volgende lezing op woensdagmiddag!