Inspiratie

Beperkende overtuigingen opruimen

Ik zit hier onderaan een trap bij een zolder. Een hele donkere zolder. En ik zal zo vertellen waarom. Ik werk met mijn cliënten namelijk vaak met beperkende overtuigingen; “limiting beliefs”, die hen tegenhouden hun doelen te bereiken. En ik had laatst een cliënt, en ik heb al een paar sessies met haar gehad, en in deze sessie wilde ze weten, erachter komen, waarom zij altijd discussies uit de weg gaat. Waarom ze die altijd ontwijkt.
Dus ik zei, ja, laten we eens kijken naar jouw beperkende overtuigingen. Maar ja, beperkende overtuigingen die vind je niet zomaar. Het is namelijk de overtuiging “een bal is
rond”. Ja, is dat een limiting belief? Pas als ik een vraag stel als, “En een rugby-bal dan?” Oh, ja. Dan kom je erachter, met de juiste vragen, dat het een limiting belief is, maar je weet ze zelf niet.

Dus ik zei: “Wat zijn overtuigingen van jou in het algemeen?” En toen begon ze met opnoemen: “Met ruzie bereik je niks. Door liefde te geven komt het altijd goed. Ik ben niet
toevallig op aarde, iedereen heeft een missie. Ik wil laten zien dat je met liefde en positiviteit heel ver komt.”
Maar ik zei “Dat zijn niet echt de beperkende overtuigingen naar waar we op zoek zijn. Deze overtuigingen zitten hier, in het licht. Die kun je gewoon zien en die kun je zo opnoemen.” Ik zei “de beperkende overtuigingen van jou, die zitten daarboven, op zolder. Die heb je al lang geleden verzameld, ergens opgepikt. En geprogrammeerd in je brein, en dat zie je voor waarheid. Je ziet ze zelf niet meer. Ze zijn uit je zicht, in je blinde vlek, of op je donkere zolderkamer.”

Dus ik nodigde haar uit om daar eens naar te kijken. Wat eerlijker te zijn en dieper te kijken naar binnen. Naar haar beperkende overtuigingen. Dus toen klom ze de trap op, naar haar zolderkamer. Maar op een zolderkamer is het donker. Vaak is het licht kapot. Je ziet niks meer. Dus neem een zaklamp mee. En die zaklamp, dat kan een coach zijn. Door de juiste vragen te stellen, schijnt de coach licht op jouw ‘limiting beliefs’.
Dus ze nam de zaklamp mee en ze ging naar boven, de trap op. En weer stelde ik haar de vraag: “Wat zie je nu?” En ze bleef bovenaan de trap staan. En ze keek een beetje rond.
“Nou ik zie nu ook ‘als iemand mij aardig vindt, dan geven ze mij hulp’. Daar geloof ik ook in, zie ik. En ik zie ook ‘je mag niet schreeuwen.”

– “En wat nog meer? Gebruik eens je zaklamp.”

“Ehmm, ja, ‘Je mag geen lelijke dingen tegen elkaar zeggen’, zie ik. ‘Je mag mensen in hetopenbaar niet kwetsen, zie ik. ‘Controle is veilig’, zie ik hier liggen.”
Zo kwam ze steeds dieper bij haar beperkende overtuigingen.

“Okay, ga eens verder naar boven. Wat zie je nog meer?”

“Ik zie ‘Mensen die alles negatief zien, zijn ziek in hun geest. En ‘mensen die de controle over hun eigen gevoelens niet kunnen houden, zijn labiel.”
En toen schrok ze een beetje. En toen zei ze: “Ja, nou misschien is het uit de weg gaan van discussies niet echt de issue. Misschien is er iets anders aan de hand. En eigenlijk werk ik er de laatste tijd ook wel goed aan. Ik ga discussies niet uit de weg ik ga ze wel goed aan. En eigenlijk ben ik de laatste tijd wel erg verbeterd. Dus laten we naar beneden gaan.”

Dus ze wilde al de trap aflopen, maar ik zei “Nee, nee, de laatste sessies zei je, dat je vaak je kop in het zand steekt; struisvogelpolitiek. Dat je vaak bij sommige collega’s de deur
dichtdoet; ze negeert, iedereen te vriend wilt houden. Dus volgens mij moeten we juist nu doorgaan. Nu we deze dingen ontdekken. Dus ik stuurde haar weer de trap op. Met de
zaklamp. Om te kijken wat er nou nog meer is, in die donkere hoeken van je bovenkamer.

Dus we klommen weer de trap op.

En zoals je kunt zien, hier achter me, in de zolder, liggen allemaal dingen van vroeger.
Dingen waarvan je niet meer wist dat je die had. Dingen die je niet meer gebruikt of wilt gebruiken. Maar je sleept ze wel mee. Dus ik zei: “schijn eens met dat zaklampje hier rond.
Wat zie je allemaal? Wat verstopt is, uit het daglicht.”
En toen kwam ze op dingen… “Ja, discussies, als ik die uit de weg ga, eigenlijk ben ik dan bang. Ik ben bang dat ik met mijn mond vol tanden kom te staan. Ik ben bang dat ik de
controle verlies. Dat het escaleert. Ehmm, dat ik als een Tokkie uit m’n dak ga. Dat ik geen gelijk krijg. Daar ben ik eigenlijk bang voor. En dat ik uit boosheid niet meer correct ga
handelen.”

En toen namen we even een break. Toen kwamen de echte angsten naar boven. De echte overtuigingen. De angsten en overtuigingen die verstopt waren in die zolderkamer. Maar
toch, na die break, nodigde ik haar uit om echt nog eens wat dingen opzij te zetten en goed te gaan kijken, eerlijk te zijn. “Waar zit nou je angst? In dat hele donkere hoekje daar
achterin. Wat zit daar?”
En achterin, verborgen. Die limiting beliefs. Die overtuigingen, die gedachtes. Toen kwam er iets moois naar boven, iets heel eerlijks en authentieks. Ze zei: “Ja, als dat gebeurt, als ik uit mijn dak ga in zo’n discussie, als ik de controle verlies, dan ben ik niet meer de persoon die altijd slim is, die bemiddelt. He? Ik wil graag de persoon zijn, die je niet zomaar uit de
controle haalt. Die niet schreeuwt. Die altijd koel blijft. Ik wil altijd stabiel zijn, als een baksteen. Ik ben zo bang dat ik mijn image verlies. Dat ik mijn eigen gevoelens niet kan
managen. Dan voel ik me een nietsnut. Dan ben ik niet meer sterk en bijzonder. Dan ben ik niet meer hoog. Dan ben ik niet meer de muur waarop mensen leunen. Die de controle
houdt. Die de boel bij elkaar houdt. He? Van: Deze persoon krijg je niet zomaar omver. Die huilt nooit. Die is sterk.

En dat was de image die zij probeerde op te houden. De sterke persoon die nooit huilt, die de controle heeft over haarzelf en haar emoties. Wow! En toen ze dat had uitgesproken,
toen dat aan het licht was gekomen, met de zaklamp, toen viel er een last van haar schouders. Dat hoeft dus niet meer.

Dus: wil jij op zoek naar je beperkende overtuigingen? Ja, dan moet je echt diep gaan kijken.
In de donkere hoekjes waar je normaal niet kijkt. En ja, het beste is gewoon om te werken met een coach. Die juist met jou in die donkere hoekjes kijkt met jou. Om te kijken wat jou
nou eigenlijk tegenhoudt. Succes!

Deel deze post met video met een vriend, of vriendin die hier wat aan kan hebben. En zodat ik ook zichtbaar word in jouw netwerk. Of schrijf een comment hieronder, onder de video. Helpt ook.

Paardencoaching ervaren: liefdevolle vastberadenheid

Ik kreeg de bijzondere gelegenheid om met het paar Change van collega Barend kennis te maken. Om te ervaren hoe deze werkvorm, Paardencoaching met hulp van een het paard Change, in zijn werk gaat. Ik was er benieuwd naar.

Barend ontving me op de naar heerlijke mest riekende boerderij. Direct was ik terug in mijn jeugdherinnering, van vakanties in Zeeland. Heerlijk.
Een vrachtwagen van de lokale ‘Shitgroup’ vervoerde de plaatselijke waar van A naar B en Barend schonk een kopje thee uit zijn meegebrachte thermoskan.
Eerst de voorbereiding.

De regels van paardencoaching

De regels van Paardencoaching werden me bijgebracht. Het ging over veiligheid, vertrouwen, respect voor het dier en de andere dieren. Serious business, zo werd me duidelijk.
Een paard weegt ruim 600 kilo, dus daar valt niet mee te sarren.

De vraag die ik centraal stelde was ‘Wat moet ik doen en wat moet ik laten bij de groei van TalentFirst’. Ik was benieuwd wat het paard me daarover te leren had.

We stapten de wei in, waar paarden uitgebreid aan het spelen waren. Een uitgelaten sfeer, ze leken blij dat ik er was.
Het paard van Barend, met de naam Change, lag zelfs uitgebreid te rollen op zijn rug. Helemaal in z’n element.
Wat doet dat met je? vroeg Barend. Ze zijn blij dat we er zijn, antwoordde ik.
Ik was ook blij er te zijn.

Trekken aan een levend paard

De kennismaking met Change verliep soepel. We snuffelden wat aan elkaar.
Maar toen Barend mij het touw gaf en opdracht gaf Change mee te nemen, leken Change en ik niet helemaal op 1 lijn te zitten.

Trekken aan een levend paard blijkt ook niet te werken. Change bepaalt, zo ontdek ik al snel.

Barend leert me hoe het wel werkt. Stand tall, laat duidelijk weten wat je wilt en wat de bedoeling is.
Net als in de het echte leven, legt Barend de metafoor. Hoe krijg je mensen mee?

In de grote bak leer ik hoe je liefdevol vastberaden kunt zijn: helderheid in wat je wil, wat de bedoeling is en van daaruit handelen.
Geen twijfel, vanuit je centrum, vol staan voor wat je wil.
Het werkt wonderwel, Change doet precies wat ik zeg en wil.

Zou die liefdevolle vastberadenheid in het echte leven ook werken?

In de kleine bak stuur ik Change op afstand aan, puur met mijn energie. Het werkt magisch.
Door voor of achter hem energiek gedrag te vertonen, kan ik hem laten rennen of stoppen.
Alsof je een afstandbediening hebt.
Ineens kijk ik anders aan tegen al die paardenmenners en temmers in het circus. Is het een trucje?

Wat ik leerde van Change is dat je met zachtheid anderen mee kunt krijgen, als je vanuit vastberadenheid handelt.
Gewoon duidelijk maken wat de bedoeling is, voorgaan zonder twijfel en corrigeren als het stokt.
Dat zou me wel eens heel veel op kunnen gaan leveren in de komende fase van TalentFirst.
Dank je wel, Change!

paardencoaching

Omringd door inspiratie

Focus. Dat is het toverwoord.
De afgelopen weken en de komende 2,5 week heb ik totale focus. En dat voelt goed. Maar is ook een beetje saai.
Hoewel, deze vrijdagavond zit ik in de library-bar van het Ambassade hotel op de Herengracht in Amsterdam, te werken aan de tekst van een van de songs die ik ga vertolken. Om klaar te zijn voor de try-out van aanstaande maandag.

Wat mot mot. A man’s got to do what a man’s got to do. En het voelt goed om hier te zitten, omringd door alle boeken van schrijvers die hier hebben gelogeerd en een eerste druk hebben achtergelaten. Zo’n vijfduizend totaal inmiddels. Zal ik ze vertellen dat ik ook 9 boeken op mijn naam heb staan? Of zal ik gewoon bij de lancering van mijn 10e een kamer boeken. Wel zo straight.

Vandaag zowel strategisch werk gedaan voor de commerciële kant van de theatershow Thank God It’s Monday, als ook het beter handwerk.

Nog steeds op zoek naar de optimale hefboom, had ik een koffieafspraak met een vriend die de koning is van de hefboom. Hij gelooft in de 1 urige werkdag, door precies het juiste te doen, maar dan ook alleen het juiste. Daar gaat veel denkwerk aan vooraf, om te weten wat het juiste is. Helemaal in de lijn van het boek The One Thing, maar dan heel dichtbij en in de praktijk.

De man tennist 370 keer per jaar en leest in datzelfde jaar ook nog eens 150 romans. Dat zijn volgens hem beiden landelijke records en ik geloof hem direct. Hij is daarnaast bovengemiddeld vermogend en heeft een aantal uitstekende inkomstenbronnen, uit verhuur en ontwikkeling van onroerend goed. Voor mij de juiste man om te vragen wat hij zou doen om in korte tijd zoveel mogelijk mensen te bereiken voor het event.

Hij raadt me de nieuwjaarsborrels aan die nu overal in de stad plaatsvinden, van gemeente, kamer van koophandel en ondernemersverenigingen. Daar gewoon even het woord pakken (“er staat altijd een geluidsinstallatie en een microfoon”) en bedrijven charteren om pakketten kaarten te kopen. Briljant idee, toch?

Om media exposure te realiseren, zijn we aan een persbericht en een mail aan redacties aan het bouwen. Daarvoor trekken we het verhaal breder dan alleen het event, Met TalentFirst en Thank God It’s Monday doen we natuurlijk veel meer. Voor werknemers en werkgevers zijn we immers al 18 jaar de go-to partij als het gaat om talenten, droombanen, werk leuker maken en het worden van een ‘great place to work’.

Tijd om de bescheidenheid af te werpen en er vol in te gaan staan.

Dit weekend verder schaven, met hulp van wat experts en meelezers, zodat we maandag vol de wereld in kunnen, als iedereen weer aan t werk gaat. Dan hebben we nog twee weken.
Nu snel door schrijven aan dat nummer…

 

Dit blog is er 1 in de serie van 21 blogs naar de theatershow Thank God It’s Monday, op 21 januari 2019.
Ben je er ook bij? Klik dan hier, het wordt geweldig!
Wil je een seintje als ik een nieuwe blog post, laat dan hier je naam achter:

The One Thing

Vandaag koos ik ervoor om rustig te overdenken wat te doen, alvorens in de actie te schieten. Een andere aanpak, met resultaten.

Onlangs las ik het boek The One Thing en dat greep me volledig.
Het boek beschrijft de 80/20 regel die iedereen wel zo’n beetje kent: 80% van je resultaten haal je uit 20% van je inspanningen.
Maar welke 20% dat is, is lastig vooraf te bepalen.
Toch zit daar een belangrijke succesfactor. Door eerst goed na te denken over welke inspanningen waarschijnlijk het meest succesvol zullen worden of het meeste impact zullen hebben, bespaar je jezelf niet alleen teleurstelling, maar ook een hoop werk.

Maar Gary Keller van ‘The One Thing’ gaat nog een stap verder. Hij oppert om de 80/20 regel dubbel toe te passen.
Dus: Kijk naar de meest effectieve 20% van je inspanningen, en bepaal nog eens volgens de 80/20 regel, welke 20% van die 20% het echte verschil maakt.
En nog eens….
Tot je uiteindelijk op Het Ene Ding uitkomt wat alle verschil maakt.
Of, zoals Gary het zegt: Dat Ene Ding wat alle andere dingen makkelijker of zelfs overbodig maakt.
En richt vervolgens al je energie op dat Ene Ding.
Briljant toch?

Mijn ‘numbers game’ strategie van ’90 mislukte marketing-technieken – 10 gelukte’ (lees hierover in mijn 1e blog), staat hier eigenlijk haaks op. Da’s de aanpak van zoveel mogelijk proberen en gewoon gaan doen en afwachten waar ‘ie valt. Vandaag koos ik voor de One Thing strategie.

Gelet op de korte tijd die we nog hebben tot de theatershow Thank God It’s Monday op 21 januari, is het zaak om alle energie te richten op datgene wat het meest succesvol is. Simpelweg omdat er geen tijd is om alles te doen. Dus, eerst maar eens goed nadenken. Waar zit de hefboom? Hoe kunnen we in korte tijd zoveel mogelijk mensen bereiken, met relatief weinig moeite. Die vraag als uitgangspunt. En dan met de basisgedachte van Berthold, dat elk probleem gewoon een uitnodiging is tot creativiteit.

Na diverse brainstorm sessies, met zowel mijn nieuwe meebouwer Martine en vriend Demian, kwamen we op een mooi rijtje krachtige hefbomen:

  • het netwerk van de TalentFirst ondernemers nog meer meekrijgen
  • de massamedia, bijvoorbeeld in de ochtendshows
  • redactionele content, over januari als peilstok voor de rest van het jaar: nu is het moment om de toon te zetten
  • een deel van de kaarten gesponsord ter beschikking stellen, voor werkzoekenden zonder budget voor een kaartje
  • kaarten verkopen in pakketjes van 5 of 10, voor groepen collega’s, vrienden, etc
  • gericht onze klanten benaderen, persoonlijk

Een mooie uitgedunde lijst, met stuk voor stuk potentie tot groot bereik en resultaat. De radio ochtendshows hebben mijn eerste focus. Ik denk gelijk terug aan hoe ik met mijn vriendin Antoinette ooit in de ochtendshow bij Giel ben terechtgekomen, om aandacht te vragen voor de Avond van de Overvloed (een feest voor het goede doel). Toen stonden we gewoon om 5 uur voor de deur met een fles champagne, en werden we doorgelaten… Eens kijken welke aanpak nu gaat werken.

Dit blog is er 1 in de serie van 21 blogs naar de theatershow Thank God It’s Monday, op 21 januari 2019.
Ben je er ook bij? Klik dan hier, het wordt geweldig!
Wil je een seintje als ik een nieuwe blog post, laat dan hier je naam achter:

De wet van de nieuwsbrief (Grrrrr….)

Ik schrijf 21 dagelijkse blogs, in de aanloop naar de theatershow Thank God It’s Monday, op maandag 21 januari 2019.

Nr 2 – 2 januari

Het voordeel – en ook het hele idee er achter trouwens – van het schrijven van een dagelijkse blog, is dat ik mezelf verplicht elke dag in actie te komen. Niet alleen met het schrijven van het blog, maar vooral met alle acties waarover je in je blog kunt schrijven. Want, niets erger dan een blog schrijven terwijl je niets te melden hebt.

Ik kreeg dit idee ooit van iemand die vertelde dat ie elk jaar een marathon liep. En dat was ook zijn manier om elk jaar een marathon te lopen, door dat continu aan iedereen te vertellen. Daarmee had ie namelijk zijn eigen accountability georganiseerd. Iedereen vroeg namelijk steeds aan hem: ‘En, heb je dit jaar al een marathon gelopen?’. Waardoor ie wel moest….

Zo werkt het ook met een dagelijks blog. Dan moet je wel. Zinvolle dingen doen, waarover je kan bloggen.
En in dit geval dus zinvolle dingen doen in de aanloop naar de theatershow Thank God It’s Monday op 21 januari, want daar gaat het hier om.

En dat is direct een beetje een probleem vandaag. Want ik vind eigenlijk dat ik te weinig gedaan heb. Elke dag is er één en nu komt het er op aan. Geen tijd te veliezen.

Maar ik heb me ook voorgenomen ruimte te houden en te nemen voor ontspanning, zijn, sporten, mediteren… En dus stond vanochtend met trainer Mike in de sportschool en daarna naar de fysio. En was er tijd voor mijn collega’s, waarvan er vandaag één nieuw startte. Maar daardoor eigenlijk te weinig gedaan.

En wat ik gedaan heb, ging eigenlijk mis. Ik word er zo moe van: De Wet Van De Nieuwsbrief. Die wet houdt in dat er bij elke nieuwsbrief steevast iets gruwelijks mis gaat.
Vandaag was ik in een nieuwsbrief naar 20.000 mensen vergeten de aanhef goed te zetten. Ze begonnen daardoor met “Beste…..”, letterlijk, met de puntjes. You never get a second chance for a first impression. Leuk hoor, die daadkracht, lekker mailings versturen. Maar laat ‘m anders voortaan eerst even controleren, bijvoorbeeld door je P.A. Anouschka, die ernaast zat… #lesjegeleerd

Vanmiddag nog even overleg met Jeannette, die vanuit Portugal onze oud klanten aan het nabellen is. Dat is een mooie diepte investering in de business. En met vriend Jelle van Beam Systems, die zich als stagemanager heeft aangeboden (held!), door de technische dingen gelopen. Besloten dat we vet in video editing duiken. Theater Amsterdam heeft namelijk een scherm van zo’n 500 m2, zonde om dat niet te gebruiken.

Verder aan de nodige bellen getrokken en acties ingezet, zonder al te veel respons.
Ligt iedereen nog onder zijn oud-en-nieuw steen??
Behalve Thijs dan, die kwam door met een mooi filmpje, stiekum opgenomen in Theater Amsterdam. Ik was voor de kerst zijn gast in zijn podcast en hij gaat iets leuks doen tijdens mijn show. En daarover stuurt hij een mail rond. Koning Thijs. Check zijn/ onze podcast hier.

Nu eens rustig in bad, met een filmpje of een boek.
Morgen weer aan de bak!

Dit blog is er 1 in de serie van 21 blogs naar de theatershow Thank God It’s Monday, op 21 januari 2019.
Ben je er ook bij? Klik dan hier, het wordt geweldig!
Wil je een seintje als ik een nieuwe blog post, laat dan hier je naam achter:

Vuurwerk – 1 januari

Happy New Year!
Een jaar vol beloftes, plannen en mogelijkheden.
Toch?

En hoewel iedereen vandaag in de rust en bijkom-stand staat, is het vandaag Maandag.
Over precies drie weken vanaf nu staat de theatershow Thank God It’s Monday gepland.

In oktober bedacht ik me dat ik de show, die ik 6 jaar geleden een aantal keer organiseerde in Carré en het De La Mar, weer nieuw leven in wilde blazen. Het waren magische avonden, waar ik zoveel lol in had. En waarmee we zoveel mensen een prachtervaring hebben geboden. Echt onderscheidend, echt fun, echt inspirerend. Ook heel veel leuke contacten opgeleverd en een enorme boost voor de business destijds. In de fase waarin TalentFirst nu is, vol levendigheid na een paar jaar vooral interne gerichtheid, past dit perfect. En ik vind het ook nog eens het leukste wat er is!

Gelijk een zaal geboekt uiteraard. 😉
Eerst De La Mar, want Carré deed moeilijk. En uiteindelijk Theater Amsterdam, die goedkoper bleek dan het De La Mar, en ook nog eens bijna 2 x zoveel stoelen biedt. 1100 om precies te zijn.

Een regisseur in de arm genomen, de fantastische Jelle Kuiper. De vorige keren had ik minder lang nagedacht over de opbouw van de inhoud, daar was verbetering mogelijk. Jelle en ik hebben de afgelopen maanden steevast op maandagavond bij elkaar gezeten en gepuzzeld. Stapje voor stapje. En nu staat er iets moois volgens mij. Met mooie gasten, een aangename afwisseling in sfeer en energie. Niet te vol, maar wel zeer rijkelijk gevuld. Veel interactie, fun, verdieping.

De uitdaging is nu om de juiste mensen te bereiken, voor wie dit het van waarde is en die er de waarde van inzien. Naast het inhoudelijke dus het commerciele, 1100 kaarten verkopen.

Het eerste gesprek met Jelle – ergens in november – was verhelderend. Als theatermaker opende hij gelijk mijn bliksveld, door het beeld te schetsen van meerdere edities van de show op 1 dag. Een ochtendeditie, een in de middag en dan in de avond. I liked it. Niet strugglen om de zaal te vullen, maar gewoon 3 x zoveel mensen blij maken.

Dat was in november…

De maand december ben ik vol aan de bak gegaan. Mijn levensstijl zelfs aangepast om focus te hebben op dit project. Lekker sporten, geen grote feesten, geen drank. Veel schrappen in mijn agenda. En een onvermoeibare daadkracht uit de kast gehaald om zoveel mogelijk marketingacties uit te zetten. Ik was on fire.

Op enig moment realiseerde ik met dat het een ‘numbers game’ zou worden. Heel veel dingen proberen en uitzetten, om pas later te ontdekken welke acties het succes zouden brengen. Ik zette een excel file op mijn computer met 100 marketing ideeën en gaf het de titel ’90 mislukte marketingactie (en 10 succesvolle)’, nog niet wetend welke het succes waren en welke de mislukking. Ik had er wel lol in.

En toen was het kerstmis en was de verkoop nog niet goed op gang gekomen. Ik doolde klaarblijkelijk nog in die 90….

De timing is uitdagend, want alles valt zo’n beetje stil vanaf 20 december, tot begin januari. Allerlei contacten met wie ik grote plannen heb, zijn op vakantie of in winterslaap. Reacties blijven uit.

Ik realiseerde me dat het verschil dus blijkbaar in januari moet worden gemaakt. Drie weken.
Nog meer gas bij dus. Nog meer focus.

Kerst vierden we in London met de familie.
Ik had zowel kaarten voor Manifesto (27 dec) als het Balonnenfeest  (28 dec) in Paradiso, twee spectaculaire feesten, die steevast een paar dagen herstel vergen. Beiden dus afgezegd, want I’m On A Mission!
In plaats daarvan op kantoor een War-Room in gericht, speciaal voor het project.
Plafonnetje eruit gesloopt, rood geschilderd. Goede verlichting erin, een aantal relikwieen, helemaal perfect.

Een van de marketingideeen die ik had was contact leggen met 100 auteurs van boeken over werkgeluk. Via Upwork iemand ingehuurd die telefoonnummers en emails achterhaalde en 100 mensen via mail verzocht om hun Gouden Tip voor 2019. Ik had nog geen idee wat ik ermee zou gaan doen, gewoon intuïtief gedaan. Er druppelden gaandeweg leuke reacties binnen.

Zonder dat ik er erg in had, was het toch aan me gaan vreten dat er nog weinig echt succesvolle plannen waren ontstaan. Sommige waren zelfs ronduit beroerd uitgepakt, waar ik best hoop op had. Een grootschalige actie opgezet voor een speciale doelgroep, met eigen website: 1 aanmelding. Een mooie actie voor een andere doelgroep: nul aanmeldingen. Facebook advertenties: een enkele aanmelding. Hoeveel wilskracht kan een mens hebben?

Het besef drong door toen ik op 30 december een man ontmoette. Een spontane ontmoeting, na wat online contact, alweer van jaren terug. We bleken een onwijze klik te hebben. Hij hielp me over mijn onzekerheid en frustratie heen. ‘Kom op Huub! Ik volg je al jaren en heb je hoog zitten, en met wat jij heb staan moet dit makkelijk haalbaar zijn.’.

Leuk om te horen natuurlijk!

‘Sterker nog,’ zei hij, ‘mag ik je niet helpen? Ik heb de komende weken een paar uur per dag tijd en vind het een geweldig project. Dit is leuk! En belangrijk.’

Geweldig!

Ik besefte me dat ik een maatje in het project heel goed kan gebruiken. Mijn valkuil is dat ik teveel op wilskracht en eigen energie heel hard aan het werk ben. Terwijl het samen natuurlijk veel leuker is. 

We begonnen direct te brainstormen: Hoe in zo weinig tijd zoveel mogelijk mensen te bereiken?Waar zit die hefboom? Wie kennen we allemaal? Wat zijn de haakjes?

Hoe kunnen we het actuele moment van Blue Monday naar voren halen?
Kunnen we niet een editie voor werkeloze mensen doen, die gratis mogen komen?
Ideeën stroomden direct rijkelijk, ook bij mijzelf. Er leek een deurtje open te gaan.

We spraken af direct op Nieuwjaarsdag te beginnen.

Op oudjaarsdag besloot ik een filmpje te maken van de Gouden Tips die binnen waren gekomen. Erg leuk en waardevol!
Er tekende zich een onderscheid af tussen WAT je moet doen voor je eigen werkgeluk en HOE je dingen moet doen.
Mooie inzichten:

En wat leuk dat zoveel mensen er aan hadden meegewerkt. Het was het perfecte oudjaarsdag project, vertaald in pagina op onze website. Blij met de vorm, die ik van te voren nog niet had bedacht en leuk om in contact te zijn met zowel nieuwe als oude vakgenoten.

Oud en nieuw was spectaculair ouderwets gezellig. Sjoelen en oliebollen. En vuurwerk. Maar op tijd naar bed, want 2019 stond voor de deur.

De eerste ochtend van 2019 was deceptie.
Mijn nieuwe ‘maatje’ in het project haakt toch af. Tijd en prioriteit enzo. Het past toch niet helemaal, ook inhoudelijk.
Een flinke bummer.

En tegelijk voelde ik ook strijdlust. Want door hem had ik mijn onzekerheid afgeschud, ontdekt dat ik dit samen moet doen en al allerlei ideeën gekregen. Daar ben ik hem dankbaar voor. Maar jammer was het wel natuurlijk. Even schakelen.

Strijdvaardig trok ik me terug in mijn nieuwe War-Room op kantoor om me te bezinnen.
Met het nummer ‘Don’t give up’ van Peter Gabriel keek ik eens goed naar alle tips over werkgeluk, die ik had verzameld.
Zouden ze gewoon direct voor mij bedoeld zijn?
Was dat waar ik intuïtief dit project voor had gedaan?

Ineens werd de route helder voor de komende weken.
Niet alleen het WAT, maar vooral ook het HOE.
Het WAT is gewoon die magische avond creëren. Ervoor gaan. Weten dat ik iets moois te bieden heb aan de wereld, omdat het uit mijn hart komt, gewoon klopt.
En het HOE: Samen. Met de juiste mensen, in de juiste omgeving. Kwetsbaar zijn. Om hulp vragen. In een evenwicht tussen doen en zijn. Rust creëren. Een low info dieet. Goed voor mezelf zorgen, mediteren, sporten. Op tijd naar bed, niet alleen wilskracht, in balans.

En dan het hek van de dam houden: ideeën genereren, laten stromen, op zoek naar de hefboom, geven, gul zijn, groot denken.
Goed voorbereid mensen benaderen, conceptualiseren.
Hulptroepen inschakelen, mijn nek uitsteken.
Elke dag een blogpost schrijven.
Gaan!

 

 

Dit blog is er 1 in de serie van 21 blogs naar de theatershow Thank God It’s Monday, op 21 januari 2019.
Ben je er ook bij? Klik dan hier, het wordt geweldig!
Wil je een seintje als ik een nieuwe blog post, laat dan hier je naam achter:

Het lek van onze tijd

Na een lange vakantie is de school overal weer begonnen en worden er kilometers kaftpapier gebruikt om alle boeken een eigen uiterlijk te geven. Bij ons is dat boeken kaften voorlopig nog niet aan de orde, onze jongste dochter is net gestart in groep 1! Een heel andere mijlpaal met hele andere uitdagingen. Vorige week was ik op bezoek bij een vriendin en haar zoon was druk bezig met het kaften van zijn boeken. En dan word je toch weer nieuwsgierig, althans ik wel. Al bladerend las ik in een economie boek:
“De productiecapaciteit is de maximale hoeveelheid goederen en diensten die men kan produceren wanneer men alle productiefactoren voor 100% inzet.”Lees meer

Pagina 1 van 612345...Minst recente »